The Lies of Bulgarism 2

The lies of Bulgarism 2

The Lies of Bulgarism in Macedonian

Macedonian Slavs and the Bulgarian Slavs were the same people

Tataromanian lie, an extract from the ten lies of the Macedonism from the Bulgarian B. Dimitrov : The thesis about pure Slovenian origin of the population in Modern Macedonia, even from some special Slavs, different from those who settled in Moesia and Thrace, is not confirmed, not even with a single document from the Middle Ages. The Slavs, who flood the east and the central part of the Balkan Peninsula in VI century, killing and expelling the local antic population, from one language group, called from the whole educational world "Bulgarian group".

ANSWER OF THE HISTORY AND THE HISTORY SOURCES:

Jordanes (Getica p. 119) distinguishes three Slavic genders : Venethi, Antes and Sclaveni. The Slavs origin was between Vistula and Danube whose partial, Antes origin was from the territory between Don and Dnestar while the Venethi origin was from Vista-Vistula (Oxford Dictionary of Byzantium (1991), vol.3, p.1916-1918).

Our Slavic neighbours, the Bulgarians belong to the Antes-Severjani, Antes, but they are not pure Slavs, but some mix of Slavic and Iranian tribes from Asia or such as Slavic Iranians (R u s а n о v a, I. P. Op. cit., с. 85-112.). Anthropological characteristics of the Antes notice big Iranian influence (Ibid, с. 111, 112), which means big role of the Iranian population in the ethnicity of this quasi Slavs. In the pre-fatherland of the Antes, there were founded archeological artefacts which are analogous to early Sarmatian, Avarian, and Selotovo-Mayak culture (Ibidem, s. 92-93, fig. 33).

Some authors argue that the Antes are pure Iranians and the ethnic of the Antes itself is Iranian, produced by the Iranian tribes Anzis or Anzan from Elamit ethnic group. Most of the historians from Russia, who is the fatherland of the Antes are arguing that they were made with Slavic-Iranian symbiosis, following the archeological and anthropological researches of the Antes (Седов В.В. У истоков восточнославянской государственности. М., 1999. С. 51-52.).

One of the biggest Antes tribes, the Severjani, was made from the Iranian tribes with symbiosis with the Antes on the territory of modern Russia, from where they moved in Bulgaria (Васильев М.А. Этногенетические и раннеэтноисторические процессы в славяноязычном мире в позднеримское и раннесредневековое время: анты и словене // Славяно-германские исследования. Т.1-2. Москва, 2000. С. 428-430).

The real Bulgarians (Turkis) to the end of the VII century in modern Bulgaria slaved “The Severjani and the seven clowns” (Theophanes, р. 359; ср. Niederle, II, 415 - 416). It means that in Bulgaria, Severjani have been populated. According the Bulgarian history, with the slaving of the Severjani was made the “Modern Bulgarian people”

Otherwise, the Severjani were composed from seven clown-tribes племиња (Г.В. Вернадский, "ОБРАЗОВАНИЕ КИЕВСКОЙ РУСИ (839-878 гг.)", Глава VIII, 1. Русские племена в девятом веке). The first city of the Severjans, Abadarda, of Iranian means “seven sides”, means the city of the seven tribes (Миллер, Следы, с. 240).

That the Sclaveni and the Venethi, not like the Antis were from different ethnicity, the wars also confirm, between the Slavs (Venets) with the Antis who were occurred in the early Middle Ages. ( "История на българската държава през средните векове", том I, София, 1970 г. стр. 41).

Thus, the claiming that the Macedonian Slavs and the Bulgarian are one same people, is like claiming that the Czechs are Russians!

The border between the Sclaveni and the Antes is the valley of the river Marica, who is the border of ethnic Pirin Macedonia with Bulgaria (Васил Н. Златарски, "История на Първото българско Царство, I, Епоха на хуно-българското надмощие (679—852) стр. 40. Литература: R. Rsler, ber der Zeitpunkt der slawischen Ansiedlung an der unteren Donau, Sitz. Ber. W. Akad., Bd. 73 (1873), S. 77—126. — М. Дринов, Заселение Балканското полуострова славянами, Сочинения, т. I, София, 1909, стр. 227 и сл. — М. Соколов, Из древней истории болгар, Петроград, 1879, стр. 40 и сл. — А. Л. Погодин, Из истории славянских передвижений, Петроград, 1901, стр. 49 и сл. — Ст. Станоjевић, Византиjа и Срби, кн. I (1903), стр. 133 и сл., кн. II (1906), стр. 1 и сл. — L. Niederle, Slovanske staroitnosti, Dil 11 (1903), str. 174 и сл. и 400 и сл. — К. Иречек, Историjа Срба, прев. J. Радонић, Београд, 1911, с. 78 и сл.].Славените (slavini, sklaveni) се населиле на запад на Балканите, а источно од нив до Црноморито Антите тнр. бугарски „словени“ (ОБЩОНАРОДНОТО И РЕГИОНАЛНОТО В КУЛТУРНО-ИСТОРИЧЕСКО РАЗВИТИЕ НА ДУНАВСКАТА РАВНИНА * Димитрина Митова-Джонова, Издание на БАН, София, 1989).

The Macedonian Slavic tribes are mentioned in many sources of the west world. The fatherland of the Macedonian Slavic tribes is east Germany and Poland. The origin is Venethi-Slavic, from the group of the West Slavs.

Berzitians lived in the German region Prignic, Province Brandenburg, known with the name Brizaner (Vgl. Annales Patherbrunn und Annales Magdeburg. zum Jahr 1136; Bernhardi, Lothar, S. 600 f.; zum folgenden vgl. v. Giesebrecht, Wendische Geschichten, III, 39.). Some German linguists are counting that their ethnicity comes from the Slavic word Breza, not from Brz-jak (Etymologien gibt Vogel, Slawische Ortsnamen der P., S. 42; er deutet den Namen P. Als eine slawische Übersetzung des Namens „Vormark“; vgl. ferner Müschner, Zeitschr. für Etymologie, VIII, 1376). The last name Brziak is characteristic for the western Slavs, and its used most in Czech Republic and Slovakia. The Bavarian Geographer Geographus Bavarius notes the Berzitis/Verzitis like Verezits in the region between Krakow-Bautzen-Erfurt-Prague-Krakow (Descriptio civitatum et regionum ad septentrionalem plagam Danubii) . There were 10 city’s. (Verizane ciuitates X).

Near the valley of the river Elbe, lived the Smoljans, in the German literature known as Smeldingen (Vgl. Annales Patherbrunn und Annales Magdeburg. zum Jahr 1136; Bernhardi, Lothar, S. 600 f.; zum folgenden vgl. v. Giesebrecht, Wendische Geschichten, III, 39.). Someone persistently wanted to prove that all these passed decades Smoljans are Russian tribe, who came in Macedonia, and as prove mentions the city Smolensk in western Russia. But, Smolensk founded the Slavic-Russian-Antes tribe Krivichi, like their capital and that information can be found in every Russian encyclopedia.

The origin of Dragovits is also from eastern Germany, Altmark area and were not Germanised until the 12th century. As in the case of Smoljans, again someone wanted violently to connect with Slavic Macedonian Dragovits Baltic tribe Dregovichs from Belarus; according to archaeological data, as Dregovichs like Slavic tribes were formed even in the last centuries of the first millennium BC . (Археология СССР). М., 1982. С. 93, 1 13-119), much later than when the Macedonian Dragovits were educated and came to Macedonia and the ethnonym Dragovichs like Slavic tribe, comes from living in the marshes (белорус, дрэгва, украин. дряговина: Иванов В.В., Топоров В.Н. О древних славянских этнонимах. Основные проблемы и перспективы // Славянские древности: Этногенез, материальная культура Древней Руси. Киев, 1980. С. 40, 41.). Dragovichs are not Slavs, but Slavicated Baltic nations (Zverugo JG, 1990, p. 32-33). In any case Dragovichs from Belarus were Slavs and not Antis (Ип., кол. 6.). Smoljans had founded 11 cities in modern east Germany (Geographus Bavarus Anonimi, "Descriptio civitatum et regionum ad septentrionalem plagam Danubii").

Berzits, Smoljans, Dragovits and other Slavic tribes in eastern Germany are fully Germanised except luzhic Sorbs and Lingolcians. Eastern German Republic, Branderburg and Saxony and predominantly populated by Germanised Slavs (Wendi, Venethi).














Heraldic arms of the city of Strumjans, Strumien in Silesia, Poland

On the east from them in Shlesia / Silesia in modern Poland lived Strumjans. Until 1945 Shlesia was part of Germany, and previously under the Austrian monarchy Hazburgs who contributed for Germanisation of the Slavic peoples of Shilesia. In their pre-fatherland still exists Strumien area, where is city Strumien and riverStrumien. In Polish language there is word of Struga, which signifies a river.

Bt rhe way the Czechs the city Strumien call Strumen, which is near their border, and the Germans Schwarzwasser. In Poland today there are many places named Strumiani (Strumiany), primarily in villages and small towns. Strumjans now belong to the shlesic ethnic group, which is most Germanized and most of Silesians after 1945 emigrated to West Germany. Today, about 170,000 ungermanised Silesijans calls themselves as a special ethnic group in Poland, with its own Silesian Slavic language.

Byzantine chroniclers describe Macedonian Slavs how they wore bechvi which are held in Macedonian men's costumes today. Bechvi are folk costumes of the Poles.












Polish folk costumes from the mountains areas of Silesija (Silesia)














Macedonian Costumes of Galichnik. The Macedonian bechvi are present in all parts of Macedonia.

For tribes Rinhinis and Sagudats there and not enough historical sources, exept that they created Sklavinies, principalities in Macedonia.

Translated by Antonio Ilijevski & A.S.

The Lies of Bulgarism 1

The Lies of Bulgarism 1

The Lies of Bulgarism in Macedonian

Bulgarians were developed European nation

"The begining of the bulgarian history we should search in the history of the middle-asian turkish people, which are known as Huns." (Vasil N. Zlatarski "History of the first bulgarian empire" I epoch, The epoch of the Huns-Bulgarian supremacy (679—852), c 56) .

"We should search for the origin of the Bulgarian tribes in the Mongolian stepes, just like all Turkish-Bulgarian nations. They belong to the Turkish group Altais, and their language is Turkish-Altaian. The Bulgarians from Asia came to Europe in the 2 century BC and they settle between Caspian and Black Sea. For the first time on the Balkans, Bulgarians have been spotted in the 502 year A.D, when they founded Thrace [THE BULGARIANS, Extract from the book "Bulgaria Illustrated History", Bojidar Dimitrov, PhD., Author, Published by BORIANA Publishing House, Sofia,Bulgaria].

Around the valey of the southern part of river Volga even today live some Bulgarian ethnic groups like the Bulgarian-Tatars, Chuvashs, and AlMarinces. The origin of the Balkan Bulgarians is from Volga, from the famous Volga’s Bulgaria, till the 1919 year called Bolgaristan, present day Tataristan. The Bolgarians by nationality declare as Bulgarians-Tatars [Boryngy..., 1963, 17-51], [Vorobev N.I., 1948, 80; Kozlova K.I., 1964, 20-21], [Boryngy..., 1963, 17-51], and they have their own Bulgarian language, that belongs to the group of Thurk languages [Kashgari Makhmud, 1960, 66-68; Kononov A.N., 1972, 14].

There is no dilemma, the real Bulgarians who the Bulgarian history known as proto-Bulgarians, were Turkish Asian-Mongolian tribe, with their Turkish language (History of the Bulgarian State, v. l, part 1, Sofia, 1938, pp. 332 337, by Prof. V. N. Zlatarski); the official Bulgarian history confirms that, as well as the Bulgarian Academy of Sciences for which the real Bulgarians are Turkish tribe with Turkish language (История на България. Т. II. С., 1981, с.60.). The Turkish anthropological type and the Turkish language of the Bulgarians are not set under doubt; there are indisputable evidences about the Turkish character of the old Bulgarian language, which can be found on the writings by the real Bulgarians, such as the Notebook of the Bulgarian rulers, by the writings from Byzantine sources, but also from the Bulgarian stone writings from the Middle Ages which are on Turkish language (page 23-33 Studia protobulgarica mediaevalia europensia. in honour of Prof. Veselin Besheliev, Veliko Tarnovo, 1992).










Bulgarian warlord Mostrich - 9 century

The material culture of the first Bulgarian empire (till 971 year) is purely Turkish, with elements present in all other cultures from the Turkish khaganat: twelve year animal calendar, cult of Tangra, etc. (Бешевлиев, В. Първобългарите. Бит и култура. С., 1981; Р а ш е в, Р. Дунавска България и Централна Азия. - Втори международен конгрес по българистика. Доклади. Т.6. С., 1987, с. 205-210). Imagine, in the group of Turkish people Bulgarians include Tsar Samuel!

Archeology
Judging from the archeological remains, the Bulgarians on the Balkan Peninsula have settled only in north-east Bulgaria and Norht Dobrudza. The Bulgarians from present day Bulgaria and Volga during the Middle Ages, have fully deformed scull. They done that on themselves arteficialy with special man made device. The dead are berried on specific way, oriented north-south, burning the bodies of the dead ones with fire (clearing), lying with crossed legs (Turkish way of sitting). Identical with the characteristic Bulgarian rituals of barring and deformed sculls are founded in the valey if lower Volga, with that we can conclude that the real Bulgarians were Turkish group of people, the same who inhabits today Tataristan and Chuvashia. Anthropologicly, the Bulgarians from Volga's valley and north-east Bulgaria and north Dobrudza were Mongolian group of people, such as today’s inheritors of the real Bulgarians-Bolgarostans, Tataristans, and Chuvashs [В. М и к о в. Последни могилни находки. — В: Мадара, I,1934, 429-438; Ст. С т а н ч е в, С т. И в а н е в. Некрополът до Нови пазар. С., 1958; Ж. В ъ ж а р о в а. Славяни и прабългари (по данни от некрополите.VI—XI в. на територията на България). С., 1976, 86-140, 141, 167, 169, 172: Ж. В ъ ж а р о в а. Двуобреден езически некропол край с. Бдинци, Толбухински окръг. — ИНМВ, 1981, XVII (XXXII), 77-109; Вл. З и р р а. Двуобрядный могильник раннефеодальной эпохи в Капул Вийлор — История. — Dacia, VII, 1967, 355-412; G. S i m i o n. Necropola feudal — timpurie de la Nalbant (Judetul Tulcea). — PEUCE, II, 1971, 221-248; Д. Ил. Д и м и т р о в. Новооткрит български некропол при Девня (предварително съобщение). — ИНМВ, VII (XXII), 1971, 57-76; Д. Ил. Д и м и т р о в. Раннобългарски некропол № 3 при гр. Девня. - ИНМВ, VIII (ХХIII), 1972, 45-67; Д. Ил. Д и м и т р о в. Двуобреден раннобългарски некропол при Варна. — В: Сб. Преслав, II, С., 1976, 107-125; Д. С т а н ч е в. Ранносредновековен некропол до гара Табачка. - ГМСБ, Х, 1984, 33-42; Д. С т а н ч е в. Ранносредновековен некропол до с. Батин, Русенски окръг. — ГМСБ, XI, 1985,45—54; Д. С т а н ч е в. Прабългарски компоненти в погребалния обряд и инвентара на ранносредновековните некрополи в Рубенско. — В: Проблеми на прабългарската история и култура. С., 1989, 241— 254; Ив. В а с и л ч и н. Двуобреден езически раннобългарски некропол при с. Черна, Толбухински окръг. — В: Проблеми на прабългарската история и култура. С., 1989, с. 213; Р. Р а ш е в, Ст. С т а н и л о в. Ранносредновековен некропол при с. Ножарево, Силистренски окръг. — АОР за 1984, Сливен, 1985, С. 265; Р. Р а ш е в, Ст. С т а н и л о в, Г. А т а н а с о в. Старобългарски езически некропол и селище при с. Ножарево, Силистренски окръг, АОР за 1985, В. Търново, 1986, 184-185; Р. Р а ш е в, Ст. С т а н и л о в, Г. А т а н а с о в. Ранносредновековен некропол при с. Ножарево, Силистренски окръг. - АОР за 1986, Разград, 1987, с. 258; Р. Р а ш е в, С т. С т а н и л о в, Г. А т а н а с о в. Ранносредновековен некропол при с. Ножарево, Разградска област АОР за 1987, Благоевград, 1988, с. 206; Р. Р а ш е в, Ст. С т а н и л о в, Г. А т а н а с о в. Старобългарски некропол при с. Ножарево, Разградска област. — АОР за 1988, Кърджали, 1989, 158-160; Р. Р а ш е в, Ст. С т а н и л о в. Раннесредневековый могильник у с. Ножарево, Силистренский окрут (предварительное сообщение). — В: Проблеми на прабългарската история в култура. С., 1989, 214— 220; Р. Р а ш е в, Ст. С т а н и л о в, Г. А т а н а с о в. Ранносредновековен езически некропол при с. Ножарево, Разградска област. – АОР за 1990. Ловеч, 1991, с. 170; Р. Р а ш е в. Средновековен некропол при с. Караманите, Варненска област. - АОР за 1988, Кърджали, 1989,160-161; Р. Р а ш е в. Ранносредновековен некропол в с. Караманите, Варненска област. — АОР за 1989, Кюстендил, 1990, с. 123; В. Й о т о в. Раннобългарски некропол при с. Хитово, Толбухински окръг. — В: Проблеми на българската исгория и култура. С., 1989, 221-230; В. Й о т о в. Ранносредновековен некропол Хитово — 3. — В: Проблеми на прабългарската история и култура. II. С., 1991, 101—108: М. Д и м и т р о в. Старобългарски некрополи в Балчик (VII—IX в.). — В: Проблеми на прабългарската история и култура. 2. С., 1991, 87—100. ].

The modern Bulgarian history claims that the Bulgarians Slavicated and on that way formed the modern Bulgarian nation. But, is that so? The history tells that there was no mix of the real Bulgarians (Turks). After the Ottoman occupation of Bulgaria in the 14 century, the real Bulgarians because of the cultural, ethnic and language similarities with the Turk seldzucs, massively convered into Islam and become fully Turks. Thus, today's million Turks in Bulgaria and the ones who were violently moved from Bulgaria to Turkey in the time of Todor Zhivkov, are the original Bulgarians, the succesors of Khan Asparuh. But, part from the real Bulgarians "Turks" haven’t islamised and even today wear their Turkish characteristics-that are Gagauz. The origin of the name Gagauz is from the real Bulgarians (Turk) word gag-gug what means no way; namely, when the majority real Bulgarians (Turks) in the 14 century converted into the religion of their numerous and stronger Turkish brothers, Seldzucs, there were Bulgarians who denied to Islamise with the words NO WAY, so that word Gag-Gug, or Gaga-Bulgarians, Bulgarians who didn’t changed their Christian religion become synonum for the christians - Bulgarians (Bakhshi Iman, "DJAGFAR TARIHI" (THE ANNALS OF DJAGFAR), Volume 3, KUL GALI, HON KITABY (BOOK OF HUNS), 28/29). Thus, Bulgarians from Uzbekistan call themselves Uzbeks, which means "to be Bulgarian"

The word Uzi means Bulgar. Gaga-uzi or Gaga-Bulgarians: Bulgarians who stayed devoted to Christ (Bakhshi Iman, "DJAGFAR TARIHI" (THE ANNALS OF DJAGFAR), Volume 3, KUL GALI, HON KITABY (BOOK OF HUNS), 28/29). Today the Bulgarians from Uzbekhistan call themselfs Uzbeki which means "to be Bulgarian".

Gagauz are Turkish-Mongolian group of people of the yellow race, with Mongolian features. The language who they speak belongs to the Thurk languages, and they call it Turkce or Gagauzche (Регионални и етнокултурни български общности зад граница, "Аспекти на етно-културната ситуация", Изд. Асоциация АКСЕС - София, София 2000, стр. 117-176). Gagauz language is the language of the real Bulgarians, the one of Khan Asparuh who came in present day Dobrudza. The origin of Gagauz is from Dobrudza, Varna and East Thrace, the place where the first real Bulgarians - Turk settled. Today the historians from Bulgaria, to defend their hypothesis that they are mixture of Bulgarians and Slavs, say that the Gagauz are remains of the Kumans and Pechenzs, but in places of the Gagauz from the places of Dunube to Ruse, on south till Burgas those are the territories where the Bulgarians settled. If you look the ethnographic map of that part of Bulgaria, so called real Bulgaraia from 1861 year, the whole mentioned area is purely Turkish, inhabited only with orthodox and islamised Turk-Bulgars (Георги Радуле КОЙ ФАЛШИФИЦИРА ИСТОРИЯТА?).

The culture of the Gagauz is the same with the one of the dobrudjanian Slavfonic Bulgarians, so we can say that mixing the Bulgarians with Antis (Slavs) was happening only in Dobrudja. The folk and folk songs, like the whole folklore of Gagauz are identical with the Bulgarians from Dobrudza (Коларова 1998, објавено во Регионални и етнокултурни български общности зад граница, "Аспекти на етно-културната ситуация", Изд. Асоциация АКСЕС - София, София 2000, стр. 117-176).









The father of the nation: Khan Asparuh, presented by the Bulgarians as Mongol

Gagauz - the Bulgarians, like all Christians in the Ottoman Empire were exposed to pressures from their Ottoman brothers to Islamize, many of the Gagauz together with the Slavofonian brothers Bulgarians from Dobrudja, after the Russian-Turkish wars from 18 century, moved to Bessarabia, preent day Ukraine and Moldavia – Russian territory till 1918 and later Soviet. Gagauz are thinking on themselves as pure Bulgarians. Gagauz who moved to Russian Empire to the end of the 19 century, from the side of Russia are always determined as Bulgarians by nationality (Скальковский 1836-1838; 1848, Бугньон 1853: 198, Свиньин 1867: 175, Могилянский 1913: 85).

The Russians, for the first time can see difference between slavofonian Bulgarians from Dobrudza (mix of Turkish Bulgarians and Antis) and Gagauzs in the middle of the 19th century (Кепен 1850, c. 196; 1852: 40; 1861, c. 62, Каранастас-Радова 2001, c. 23). During this period, Imperial Russia aims to create a Russian puppet, an artificial state of Bulgaria and Bulgarians new Slavic nation, the various Slavic tribes who lived on the territory of present-day Bulgaria. For that goal, the Russians had to remove the Bulgarians, to sorrow their name, so that is why they called them Gagauzs, but actual Bulgarians in Bolgarostan (Russian colony) began to call them Tatars and changed the name of their state from Bolgarostan to Tatarstan. Simply, they had to hide the truth that the real Bulgarians are Turki people, Asian-Mongolian. However, Gagauzs in the 20th century declared as Bulgarians (Derzhavin 1937, c. 87), as settlers from Bulgaria to Russia, with their real etnical name (Державин 1914: 13).

Gagauz as closest to them consider Turks and Bessarabian-Dobrudzan Slavofone Bulgarians (mixed Anto (Slavs)-Bulgarians (Turks)) and mostly can be found marriages between them Dobrudzan Slavofone Bulgarians (Регионални и етнокултурни български общности зад граница, "Аспекти на етно-културната ситуация", Изд. Асоциация АКСЕС - София, София 2000, стр. 117-176).

We have historical data from the 13th century English professor at the University of Oxford Roger Bakon (1211-1294), with the highest university degree Doctor Mirabilis, that the Bulgarians from today's Bulgaria spoke the Turkish language. But the fact he has not conveyed from another source, but in the 13th century, personaly visited Bulgaria - Small Bolgaria (between Stara Planina and Danube) and the true Asiatic Bulgaria (Greater Bulgaria), and in his book "Opus Majus " 1268 says: "Small Bulgaria is in Europe and there they (Bulgarians) speak the language of the Bolgarians who live in Greater Bolgaria, which is in Asia ("Kazan. The Enchanted Capital" (Flint River Press Ltd, London, 1995).







Flag of Tatarstan Flag of Bulgaria

All historical sources claim that Bulgarians and Ants (Bulgarian Slavs), and especially the Bulgarians and Macedonians were enemies. In Aegean Macedonia, in the city of Philippi, were found wiriting by the Turkobulgarian Khan Presian from 837 year which says: "Persian from God, ruler of many Bolgarians, send the kavhan Isbul after they gave him army and to the boil Kolovur AGAINST THE SMOLJANS (Державин, Н.С. История на България. Том І, с. 213, цитат по Георги Радуле КОЙ ФАЛШИФИЦИРА ИСТОРИЯТА). Today, Bulgarian historians instead the word "against" falsificate and renamed to "at" to propagate among the Pirin Macedonians with Smoljanian root, that they are Bulgarians.

On another medieval Bulgarian monument, written in the 9th century by the Turko-Tatar Bulgars who spoke the Turkish language, reads: Khan Omurtag lead his army against Slavs ... to destroy the Slavs, and let them not to heal while there is sun and the river Ticha flows ("Първобългарски надписи", Веселин Бешевлиев, София, 1979 г., БАН).

As we see, the Bulgarians never Slavicated, but today live and keep their Turki language and Turkish-Bulgarian culture. After these historical records, how could be possible to claim that the Bulgarians Slavicated themselfs? Bulgarians were enslavers of the Bulgarian Slavs, and both were very different, as racially and culturally. Showing this facts of the Bulgarian historiography, makes stupid the claims of Bulgarian historians that St. Cyril and Methodius were Bulgarians and that they created the Bulgarian alphabet and language. Simply it is not possible, because that at the 855 A.D. when sacred Slavic Apostles created the Slavic alphabet, Bulgarians were Turki people, they were speaking Turk language, and their official language was Greek. Even 40 years later, Bulgaria introduced as official their Slavic language, because of the fact that the largest enslaved ethnic group in their kingdom were the Slavs. Slavic languages and Greek, which was previously an official in the state, were foreign languages for the Bulgarians. Their language has not been changed and it is still alive and spoken from their successors-GagaUzis. If St. Cyril and Methodius were Bulgarians they would spoke Turkish and would contributed to the Turkish alphabet, not Slavic. If Macedonians were Bulgarians, we would be Turki people and would talk the Turkche language such as Gaga-Uzis in Bulgaria and Moldova.

Otherwise, it is questionable whether the claim is true of the Bulgarian historiography that the preslavic conference of the Tukishbulgarian Boljars, the Slavic language is declared official. First Slavic written work in Bulgaria is the written work of Konstantin Preslav, Moravian Slav who, from the Latin priests was expelled, and wants to save himself in Bulgaria, precisely Preslav in the same time from Ioan Exarch, which Bulgaria has called ‘’thugs Slavic’’. After the declaration of the Simeon for Bulgarian king 915 year Konstantin Preslavski and Ioan Exarch dissapear and there is no Slavic creation in Bulgaria anymore, nor followers and students there. After 4 century, in the second Bulgarian empire, in which the Vlachs and the Romanians ruled the Kingdom, in 1273 comes the first Slavic work in Bulgaria- "Trnovian Gospel. Thus, speaking of creating some type of Bulgarian-Slavic nation is just a rummor, empty words, because historical sources do not recognize anything like that. If there was a nation that is nation of the Bulgarian Antis (so called Bulgarian Slavs) with the Turkishbulgarians (the real Bulgarians) and these last were Slavicated, we would have Slavic literature on the territory of real Bulgaria, between Stara Planina and Dunav, but with no single work by a local Bulgarian at that time!
Evliya Chelebi who visited northeastern Bulgaria in 1651 year, the territory inhabited in the 6th century by Turkbulgarians, says that that’s special-district (Gaga) Uzka Milet and says there the people wear Tatarian costumes and are from Tartar origin; the protoBulgarians are Uzi. Chelebia, the whole Dobrudja represents like it’s populated with Turkish-Tatarian people, or a mixture of Slavic-Tartars. For Silistra city says that is the city of Tatars, and for reminding, Silistra is the center of the medieval Bulgarian church. Except Tatars, Chelebi says that in Dobrudja has Chitaks-mix of Tatars (real Bulgarians, Chelebi calls them like that because of the real Bulgarians from Bolgarostan-Tatarstan), Slavs, Vlachs and Moldavians. Women were there, but Christians, and inhabited the whole area of Dobrich. Furthermore he speaks for Deliormans, Islamised real Bulgarians who were not Osmans, although they are like all other citizens of Uzka- Milet have spoken the Turki language different from Turkish (Ottoman) ЗА ГАГАУЗИТЕ” А. И. Манов., Музејна Библиотека, Варна).
Toponyms in northeast Bulgaria are also purely Turkish as the village Uzlar (Uz-lar = uzite) Horozlar, Azaplar, Gerzalar, Songular, Siahlar, Kaspichan (one of the Bulgarian tribes) Kochular, Duraklar, Geykchiler, Bolgarevo, Bourgas, etc.
Bulgarian official history accepts Gagauzs as the oldest Bulgarians part of the Bulgarian nation Even the Turkbulgarians from Bulgarostan, Chuvashia, Russian steppes, etc.. (Брошурка “БЪЛГАРИТЕ ИЗВЪН РЕПУБЛИКА БЪЛГАРИЯ’’Пламен Павлов, председател на Агенцията за българите в чужбина (август 1998 - март 2002 г., објавено од ВМРО Русе)).
Here are some examples of the actual language of the real Bulgarians, Gaga-Uzis

GAGAUZ TÜRKLERİ (GÖKOĞUZLAR)
Ortodoks ayinler,
Verimli toprakların sunduğu şarap,
dilde,kültürde ve geleneklerde yaşayan görkemli geçmiş.
Anadolu Oğuzlarının hristiyan akrabaları..
Gagauzlar'ı Türk tutan en önemli unsurlar,

* İnat derecesindeki Türklük bilinci
* Türk dilinde yapılan ortodoks ayinler

Gagauzlar, 1000 yıllık ayrılığın ardından,Türk dünyası ile buluşuyor...

The Language of the Volga Bulgarians, today Bolgarostan-Tatarstans from Tatarstan is also Turki language, but it has been written in Cyrillic in 1939 year. This language is very similar to the Gagauzian, because the Bulgarians in the Balkans had come from today's Tatarstan, so that the actual language of the Bulgarians of Tatarstan (Volga) and the Gagauzians have the same root. Example for Bolgarian-Tatarcha language: an interview with the Tatar president, an excerpt from his website:
http://www.tatar.ru/president/vopros.php?lang=TAT. Here's another example about Tatarcha, the language of the Bulgarians from Tatarstan in Latin alphabet: :“Dungiz!!! Bashta Tatarcha soylesherge oyren. Annari Australia turinda uylarsin. Monda sinnen bashka da mankortlar kup. Hormet belen, Koala efende Ayuyev (The Tatar Gazzete, Editors Note, N 3-4, 18.04.2000). Mintimer Shaimiev, president of Tataristan

Chuvashians are Bulgarians from Republic of Chuvashia and have the same origin as the Bulgarians of Bolgarostan-Tatarstan, Gagauzs (Balkan Bulgarians) and Chuvashia; and their language is the same-Turkobulgarians. The Chuvashs as their nationality, they are declaring as Bulgarian.
Now there is a question: "If true Bulgarians speak Turki language, which is the language today Balkan Bulgarians speak?" . It is not possible only the Bulgarians from Chuvashia and Tatarstan Bolgarostan-Turki to people with the Turki language, and the Balkans, "the Bulgarians, who came from Volga, today Tataristan, to not be Turki people. Gagauzs here speak the same language with Bolgarostans-Tatars and Chuvashians, the real Bulgarians, have the same Turki traditions and culture, so you can confidently claim that they are heirs of the Bulgarians of Khan Asparuh.

Second Bulgarian Empire

The Second Bulgarian Empire was founded in 1186 year by the brothers Asan and Petru from Vlach-Cuman origin. At the beginning of the reign of Jovan Asen I and Petru, until they liberated the whole territory of the real Danube Bulgaria in 1189/1190 year, every one of them was carrying a title 'Emperor of Vlachs and the most part of the Bulgarians" or "Emperor of Vlachs and Kumanis". The term "Vlach" refers to romanised Thracians of Bulgaria, while Kumanis are Turki people allied with the real Bolgars, who are Turkis. At that time (late 12th century, the beginning of the 13th century), the term "Bulgarian" was for the Turki peoples who inhabited Danube Bulgaria (the territory between the Danube and the Stara Planina), primarily Kumanis, Bolgarians and Pechenzis. Later, with full release of the Danube Bulgaria in 1204 year, the Bulgarian Tsar Kaloyan declares in front of the Roman Pope Inokentij III as "Emperor of all Bulgarians and Vlachs" (Imperator omnium Bulgarorum et Blacorum), and the Bulgarian archbishop was carrying the title "Primate of whole Bulgaria and Valachia Prima t.e. totius Bulgariae et Blaciae Primas [History of the Byzantine Empire, A.A. Vasiliev, University of Wisconsin Press, 1964, p.442].

We should mention that Macedonia in 1204 wasn’t occupied by the Bulgarian Tsar Kaloyan, and since he declared as the Emperor of all Bulgarians, it is very clear that the Macedonians were not Bulgarians, not considered as such by the very real Bulgarians. Later, in 1221/22 year, Bulgarian tsar Jovan Asen II begins conquering expedition to Macedonia, which was very cruel to the Macedonians; the Macedonian towns, villages and fortresses were destroyed and turned into desert. This is another proof that very Medieval Bulgarians, didn’t considered the Macedonians as same people, but they considered the Macedonians as enemies. The most famous Byzantine historian from this time, Gligora, about this campaign of the Bulgarian Tsar Asen about Macedonia wrote: "... so easy Jovan (John Asen II 1218-1241 yy.) took all the places to Thessaloniki and Macedonia, and turned all the villages, towns and fortress into desert ... (και ούτω πάντα 'ράδίως ό Ιωάννης κατέδραμεν άχρι θεσσαλονίκης και Μακεδονίας, όπόσα εκ κώμαις και πόλεσι και φρουρίοις , ν έρημίαν, το δη λεγόμενον, άποδείξας)» [Nicephori Gregorae Вуzantia hiѕtоria. I-еd. L. Ѕсhореnus, Воппае 1829, 16 (понатаму скратено Gregorae I; ГИБИ, XI, 125]. Would anyone destroyed his people and his own country? Bulgarian μικρού attack was with hard character, because the Episcopian ruler Theodor Angel aimed to spread his reign to Thessaloniki. About that N. Gregory said «he finally subdued the capital ν Thessaloniki, which is the first in the country of the Macedonians... (έως και αυτήν ή της τ ν θεσσαλονίκην)» [Gregorae 1, 26; GIBI, XI, 125] . This έχειρώσατο μεγαλόπολιν τη ηται γη Μακεδόνων προκά this fact A. Milev and L. Yonchev comment that «refers to the inhabitants of Macedonia » [GIBI, H1, 125 white. 21], and we know that Thessalonica wasn’t the capital on this topic, but it was the city Odrin and even more Thessalonica wasn’t entering to the composition of the theme of Macedonia. S. Chirkovikj this part translates like something different: «he took Thessalonica and the capital of Macedonia» [VIINJ, VI, 153] (MACEDONIA AND MACEDONIANS IN THE WORK OF NIKIFOR GRIGORA - BYZANTINE HISTORY from XIV century-A. Atanasovski). As it can be spotted, the Macedonian neighbors, with "mild" correction of history writings, everywhere are trying to deny the Macedonian name and people and made rough forgeries.
Bulgaria even in the First and Second Bulgarian empire was ruled exclusively by people of Turki-origin; they were leadership and with the elite structure they were in the largest state.The Slavicated Tracians - the Trakoslavs from the Bulgarian ethnic group in the country, but didn’t have any power; they were only peasants, enslaved by the Bulgarians and their Turki brothers, and the Kumanis, the Pechenezs who populated northern Bulgaria-real Danube Bulgaria. Bulgarian Turki nations collaborated with each other, not only internally from Bulgaria, but also internationally. Bulgarian Tsar Ivailo (1277-1280 year). In 1280 year was seeking for assistance for defense for Bulgaria, the Tatar Khan Nogaj, from who eventually was killed. In 1280 the Bulgarian throne comes to Georgi Terter I, Kuman, who always declared as Bulgarian and his daughter married to the son of Tatar Khan Nogaj. In 1299 on the Bulgarian throne sits the son of Tatar Khan Nogaj, King Tatar Chaka. In a word, Bulgaria to 1878 and the creation of the Bulgarian Slavic state by Russia, represented a mixture of the Turki peoples: Tatar-Bolgars, Kumanis and Pechenezs. Since 1878, Russia established the Bulgarian Slavic nation, which actually has nothing to Bulgarian, except that long time this Slavic nation was living under the bondage of the Bulgarians and the other Turki nations.

And now, when a Bulgarian proudly says that Macedonians are Bulgarians, I'd answer them: are you sure you’re Bulgarian? Do you speak Gagauzka-Turkche language, are you Asian? After this, you will silence even the "greatest" Bulgarian.

Translated by Antonio Ilijevski & A.S.

Лагите на бугаризмот 18

Лагите на бугаризмот 18

Превземено од http://lagitenabugarizmot.blog.com.mk/

Османлиските пописи во Македонија од 1871 г. до 1912 г. регистрираат етнички Бугари

Tурските пописи жителите на Oтоманската империја ги делат по религијата, а не по националноста. Организаторот на последните турски пописи, Хилми Паша во интервју за францускиот писател Paillares, вели: „..ги класифицираме нашите поданици според црквите и училиштата кои што ги посетуваат“ (L' improglio Macedonien, Paris 1907, pp. 50-51). Во Македонија се активни две црковни организации Цариградската Патријаршија и Бугарската Егзархија и сите ониe Македонци кои биле Патријаршисти по турските документи се Грци, а оние Егзархистите се Бугари. Денеска бугарската и грчката историографија, мафтаат со овие податоци од турските пописи и велат де Македонија е грчка земја, а другине па дека е бугарска, без да спомнат дека тука се работи за религиски попис, а не за национален. Дури по бугарските пропагандни страници, ќе најдете и информации за број на Власи, Албанци итн. во Македонија, што е чиста шпекулација и фалсификат- во тоа време немало декларирање на националноста!

За пример ќе го дадам Косовскиот Вилает, во чии граници биле и стара Србија- Рашка. Според последниот турски попис од 1911 г. во Нови Пазар, живееле Муслимани 98 и Бугари 68 ; во Пеќ живееле 96 Муслимани, 28 Грци и 5 Католици (се мисли на семејства).


Попис од европска Турција од 1911 г. [горе]. Во Албанските вилаети нема Албанци, а во Косовскиот вилает нема Срби, туку само Бугари, Грци и Муслимани. И во Косово до 1912 г. немало присуство на СПЦ, па затоа сите православни косовари оделе во патријаршиски (грчки) или егзархиски (бугарски) цркви, па затоа имаме само „Грци“ и „Бугари“ на Косово, но и во Македонија. За информација, во состав на косовскиот вилает припаѓала и Рашка- од каде потекнувале сите средновековни српски владетели и Пеќ- седиштето на СПЦ. Денеска Бугарите со овие пописи сакаат да докажат дека Македонците се Бугари, оти на турските пописи немало забележано Македонци. Тоа е така, бидејки Отоманската империја признавала на својата територија само две црковни организации: бугарската и грчката, а Турците своите поданици ги делеле по верска, а не етничка основа. Сите Македонци, Срби, Власи и Албанци кои биле егзархисти по турските документи, но и по нивните лични документи биле заведени како Бугари, додеак сите оние кои биле патријаршисти по нивните лични документи биле заведени како Грци.

Од крајот на 19 век г-ѓа Пенелопа, Гркиња во својата книга "Тајните на мочуриштата" за Македонците вели: "нивниот јазик беше ист, македонскитички...нивната национална свест беше само македонистичка, но кога Бугарите ја прогласија својата црковна независност (1870 г.) ... Македонија се подели на патријаршисти Грци и егзархисти Бугари, при што луѓето од едно населено место, па дури и од исти фамилии се делеа на две партии" ("Тајните на мочуриштата" , стр. 44).

Филите во Македонија

Во мрачниот 19 век за Македонија, голем дел од Македонците подлегнале на странските пропаганди. Имало бугарофили, гркофили, србофили....Фил, доаѓа од грцкиот збор филос, сто знаци симпатичен, па гркофил е оној кој ги симпатизира грците. Сиве овие -фили, го извршиле своето национално предавство притиснати од сиромаштијата, па нашле егзистенција од бугарските, српските и грчките владини испостави по Македонија.

Бугарофилските Македонци се развивале главно од семејствата кои егзистирале од бугарската егзархија и бугарската влада. Бугарската држава фрлала голема пара во Македонија за да создаде Бугари, а за таа нивна подла цел користеле Македонци кои се би сториле за пари. За овој процес, еден од основачите на ВМРО и составувачот на Уставот на ВМРО, Петар Поп-Арсов ги обвинува Македонците кои предавале по егзархиските училишта и гимназии, па ја дава формулата како Македонците станувале Бугари: "кье ми даеш пари - кье се чинам бугарин” ...”[“Стамболовщината в Македония и нейните представители”. 1894 г., София].

Лагите на бугаризмот 17

Лагите на бугаризмот 17

Превземено од http://lagitenabugarizmot.blog.com.mk/

Странските патеписци наоѓале етнички бугари во Македонија од средниот век до 19 век

Бугарската и српската пропаганда машинерија, за да докажат Срби и Бугари во Македонија, се користат со неточни и погрешни записи на странски патеписци и хроничари за Македонија, иако најголем дел од нив никогаш не поминале низ Македонија и не разговарале со нејзините жители.

Од 972 г. бугарската држава не постои и територијата на Бугарија е поделена на повеќе административни единици тнр. Теми. Но, за да ги асимилира различните етникуми во својата држава, Византија ги менува имињата на окупираните територии; така, територијата на Тракија станува тема Македонија, територијата на Македонија, Црна Гора, Албанија, сегашна Србија и некогашна Панонија до Срем, стануваат тема Бугарија (Воулгариа), а територијата на права Бугарија станува тема Паристрион, а жителите Паристрионци (Ibidem, p. 43-49./Vezi P. Diaconu, Les Petchénegues..., p. 112-115, N. Iorga, Les premieres cristallisations d'État des Roumains, “Bulletin de la Section Historique”, 5-8, 1920, 1, p. 33-46; N. Bănescu, Les premiers témoignages byzantins sur les Roumains de Bas-Danube, “Byzantinisch-Neugriechische Jahrbücher”, 3, 1922, p. 287-310 / N. Bănescu, Les duchés byzantins de Paristrion (Paradounavon) et de Bulgarie, Bucarest, 1946, p. 101; P. Diaconu, Les Petchénegues..., p. 101). Така, Тракијците во византиските извори ги нарекуваа Македонци, Македонците, Србите, Албанците, Власите кои живееја во темата Воулгарија ги нарекуваат Бугари, Бугарите ги нарекуваа Мизи или Паристрионци итн.


Мапа на Темите во Византија 1025 г., Македонија со Србија се тема Бугарија, па затоа Византијците од 10 век ги нарекуваат Македонците (и Србите) Бугари, односно жители на темата Бугарија. Денешна Бугарија е тема Паристрион, а јужна Бугарија - Тракија е тема Македонија, па сите жители од географска Тракија, а тема Македонија, се наречени Македонци, а оние од Паристрион- Мизи, Паристрионци. Ако Македонците во 10 век биле Бугари, следува дека денешниве Бугари не се Бугари оти не се наречени Бугари после 972 г., туку Византијците ги нарекуваат Македонци и Паристрионци- Мизијци, според темите на кои припаѓаат.

Така, по византискита книжнина, Македонците ги нарекуваат Бугари, по територијата каде што живеат- тема Бугарија, а пак Македонци за Византија се луѓето од темата Македонија (околу Одрин-Едрене), пред се словенизирани Траки, Евреи, Ерменци, Ромеи-Грци, итн. Затоа, многу од подоцнежните писатели, хроничари и патеписци за Макединија и останатите територии од темата Бугарија, го користат терминот Бугари и согласно со тоа, наоѓаат Бугари во Македонија. Но, истите тие кои се служат со тематската поделба од Византија, Македонци лоцираат во источна Тракија, каде што некогаш била византиската тема Македонија. Некои пак, Македонија ја представуваат како Србија, мислејќи на Душановото Царство, чие седиште било во Македонија. Османлиите, ја имаат наследено византиската традиција на поимот бугар, па сите Словени во Османлиското Царство ги нарекувале Бугари (Friedman 1975, str. 84).

Еве, уште еден пример дека и Босанциtе биле „Бугари“; во 16 век, ерменецот Симеон Лехаци патува низ Турција, азијска и европска; посетувајќи ја Босна и Сарајево, вели дека сите луѓе таму се Бугари и зборат „болгарски“, а нивните села ги нарекува „болгарски села“ (Симеон Лехаци, Путевые заметки, хроника и памятные записи; изучил и опубликовал Нерсес Акинян, Вена, 1936). Зарем Босанците се Бугари?

Да не должам многу, во овој контекст ќе го спомнам Евлија Челеби, познатиот турски патеписец, само да се докаже дека ја користи тематската поделба на Византија, но пак прави многу грешки, всушност каша-попара, што би рекол народот. И тој, Босанците ги окарактеризира како Бугари. Во своите записи за Босна, Евлија Челеби како бугарски градови ги представува Сарајево, Сребреница и Рача (на устието на Дрина во Сава), со жители Бугари (Glasnik zemaljskog muzeja u Bosni i Hercegovini, XX, 1908, str 184,186, 304,305,310,338). Бугари, наоѓа и низ Србија и Македонија, но Македонци лоцира во Тракија, а за него најголеми македонски градови се Пловдив и Солун (Ibid. 410; 418; 423; 423-424; 424; 427-428 и 430-431; 432; 436; 442; 450-451; 454; 455; 456; 466; 468; 482-483; 518 и 582). Бугарските пропагандисти пак, само презентираат пишанија од Челеби за Македонија, каде што тој наоѓа Бугари, но ги „забораваат“ Бугарите од Босна и Србија, како и Македонците од Тракија, оти сосема е јасно, дека скоро сите патеписци, своите „податоци“ ги треселе од рака или користеле не етничка, туку византиска поделба на луѓето по теми. Ако бугарската историографија, ја презентира целата вистинска документација на Челеби, кој наоѓа Бугари и во Србија, Босна и Македонија, ќе падне во вода нивната пропаганда дека Македонците се Бугари.
Случај Василиј Втори Македонецот- Бугароубиецот

Најубаво ќе ја разбереме византиската терминологија на луѓето по теми, ако го разгледаме случајот со византискиот император Василиј Втори Македонецот, Бугароубиецот. Василиј Втори Македонецот припаѓа на лозата на Македонците, чиј родоначенлик е Василиј Први, по потекло Ерменец, од ерменска фамилија или мешано словеноерменска, која стотина години живеела во Адријанопол-Едрене, и, поради тоа што е роден (811 г.) во тема Македонија, во сите византиски извори е наречен Македонец, а неговата династија Македонци - „Македонос“ (Извори: 1. Ibidem, p. 228; cf. GSBH, V, p. 155 / 2. "Basil I." Encyclopædia Britannica. 2005. / 3. Abstracts from the International Conference ARMENIAN CONSTANTINOPLE organized by R.G. Hovannisian, UCLA, May 19-20, 2001, UNIVERSITY OF CALIFORNIA, LOS ANGELES, DICKSON AUDITORIUM). Така, Ерменците и сите останати националности што живееја во темата Македонија (историски Тракија) станаа по византиските книги Македонци, а Македонците оти живееја во тема Бугарија станаа Бугари. Василиј Втори Македонецот е најлутиот непријател на Самоил. Во 1014 г. кај Беласица, Василиј Втори Македонецот ја победува македонската армија на Самоил, каде убива неколку илјади македонски војници. По оваа битка, Василиј Втори Македонецот од страна на византиските хроничари е наречен Бугароубиецот т.е. убиец на жители од темата Бугарија, а не етнички Бугари.

Но, Бугарите забораваат дека во средновековната српска држава, во чиј состав влегува и Македонија, не се забележани Бугари. Тогаш, средновековните Срби не крстиле нас Македонците со ново политичко име- Грци, односно Ромеи. Од друга пак страна, националистичките српски кругови пропагираат дека во нивната средновековна држава се спомнуваат само Грци (Византијци) и Срби, па според тоа Македонците биле Срби. И овие Срби, „забораваат“ да спомнат дека Македонците се наречени Ромеи, Грци (Византијци), а Македонија ја нарекле Романија (Византија) и целосно ги одвоиле од „србље“. Српската националистичка пропаганда тврди дека во нивната средновековна држава се населиле српски доселеници, па настанала србизација на Македонија. Секако, ништо од тоа не е точно. Сите српски средновековни документи велат, дека во Македонија немало Срби, а сите Македонци се наречени политички Грци, Византијци. Затоа, подолу презентирам документи од последните владеења на Србите во Македонија, каде што никогаш не се забележани Срби; подоцна, Македонците не би можеле да станат Срби, оти потпаѓа Македонија под турка власт.Во големата даровна повелба на Хиландар од 1348 г., Цар Душан вели дека државата е поделена на два дела: Романија и Србија; Романија е целата територија од Полог и Скопје т.е. цела Македонија, а народот на Македонија го нарекува „Романих“- Византијци (Извор:Владимир Ћоровић: “ИСТОРИЈА СРПСКОГ НАРОДА”, наслов „Стварање српског царства“, Прва књига, Издавачи "Глас српски", Бања Лука, "Ars Libri", Београд, 1997 г.). Истата поделба се спомнува и во Меѓународниот Договор со Дубровник од 20. септември 1349 г., каде што Цар Душан, пак Македонците ги нарекува Романи (Византијци) или пак Грци (Византијци). Неговиот син Rex iunior Урош е прогласен за крал и е задолжен за романските (грчките, византијските) земји- Македонија, да ги владее по „ромејските“ т.е. византиските закони (Владимир Ћоровић: ИСТОРИЈА СРПСКОГ НАРОДА, наслов „Стварање српског царства“, Прва књига, Издавачи "Глас српски", Бања Лука, "Ars Libri", Београд, 2001 г.). Сочуван е и запис на овчеполски монах од 14 век за српскиот крал Урош Стефан, син на Цар Душан каде се вели „јас слуга божји Станислав, ја завршив оваа книга во деновите на превисокиот крал Урош Стефан, чиј татко го ослепи и го прати кај Ромеите. И оти 7 години минаа, го прими кралството на сите земји српски, поморски и подунавски и ОВЧЕПОЛСКИ ...“(Lj Stojanovic, Stari srpski zapisi i natpisi, Beograd, 1902, I, zapis 56). Според записот на овчеполскиот монах, во Овчеполието живееле Ромеи (Византијци) т.е. Македонци, во кои се вбројува и самиот, а овчеполските земји не биле српски.

Најверојатно, поради долгогодишната византиска окупација на Македонија и византиската култура која ја имале средновековните Македонци, средновековната српска држава Македонците ги нарекува со име Рoмеи, Византијци, додека цела Македонија е наречена Романија, со спомнати следниве градови: Просек, Штип, Брегалница, Струма, Струмица, Сер, Редина, најверојатно и Скопје (Владимир Ћоровић: ИСТОРИЈА СРПСКОГ НАРОДА, наслов „Стварање српског царства“, Прва књига, Издавачи "Глас српски", Бања Лука, "Ars Libri", Београд, 1997 г.).

Во Житието на Цар Душан пак се зборува дека Македонија е Романија (Грција, Византија), а Македонците се Ромеи (Византијци, Грци), а тука како ромејски (грчки градови) се спомнати: Охрид, Прилеп, Костур, Лерин, Железнец, Струмица, Воден и Чемрен; во споменатите места, никогаш не живеело елинско население (Извор: Житије Цара Душана, критика академика Симе Ћирковића и Божидара Ћирковића). Историските податоци се недвосмислени: Македонија за средновековните Срби била Византија-Романија-Грција, а народот бил несрпски и небугарски, бидејки по освојувањето на делови од Бугарија, во некои средновековни списи се спомнуваат и Бугари, секако покрај Македонците (Ромеи). Во повелба на Цар Душан од 1346 г. од Дечани се титулира како „цар на српските, приморските и грчките земји“ (F Miklosic, Monumenta, CXXI, str 141). Под грчки земји се подразбира секогаш Македонија.

Сочувани се неколку Повелби на кралот Волкашин и Деспотот Углеша, владетели на териториите на денешна пиринска и вардарска Македонија, каде Македонците, по ист обичај, пак ги нарекуваат Грци; на спомнатата територија, никогаш не живееле Грци, па со сигурност се утврдува дека името Грци е дадено на Македонците. За Волкашин, пиринските и вардарските Македонци се Ромеи, т.е. Византијци, Грци („Monumenta Serbica”,Wien, 1851, str 180/181). Деспот Углеша во неговата феудална држава на територијата на денешна пиринска Македонија, вели дека живеат само Грци, никаде не спомнуваат Бугари и Срби, па себеси се титулира како „господар на сите Грци и Поморјето“ (S. Novakovic, Zakonski spomenici srpskih država srednjeg veka, 1912, str 509).

За крсните слави

Србите тврдат дека крсните слави се српска традиција и секој кој слави слава е Србин. Но, тоа е далеку од вистината. Србите христијанството го прифаќаат подоцна од Македонците; познато е дека Охрид како културен сесловенски центар образувал свештеници, кои се испраќале по сите словенски земји, вклучувајќи ја и Србија, па христијaнските чествувања и традиции, Србите ги имаат прифатено од нас Македонците. Славење Слава за прв пат во историјата е забележана од византискиот историчар Скилица и тоа кај Војводата Ивец (XI век)- војсководец на македонскиот цар Самоил, но и последен македонски феудалец кој се опирал на Византија (Петар Влаховиќ, КРСНА СЛАВА И НЈЕН ЗНАЧАЈ У СРПСКОМ НАРОДУ, напишано во "Братство", часопис друштва " Свети Сава ", Београд, 1997. година). Значи, можеме сосема одговорно и историски потврдено да говориме дека крсните слави се македонски обичај. Крсна слава слават дури и католиците Албанци, кои секако не се Срби (Др Јован Вукмановић, Цетиње- "Слично и специфично у славским обичајима Арбанаса и Црногораца", Извор: зборник "Рад ЏИВ конгреса Савеза фолклориста Југославије (у Призрену 1967)", Београд 1974.).

Со фалсификацијата на историјата на Македонија и Македонците, нема крај. Многу историски документи се презентираат делумно, се вадат од контекст, со цел да прикаже бугарски или српски карактер на Македонците. Најчесто, фалсификациите се поврзуваат со градот Кратово; во Банат има село Крашова (Кратова), а има и Кратов - Киратов во Бугарија, името на бугарскиот град Видин по 14 век. Има стари записи од Срби и Бугари, кои потекнуваат од „Кратова“, но не македонското Кратово, туку војводинското или бугарското Кратова.

Бугарската (и големосрпската, разбира се) пропаганда ни ги представува историските документи, целосно искривени, па тоа ќе го поддржам со следниов пример кој ни го дава бугарската историографија, за некој Велко Попович, кој запишал дека потекнува од „отечество“ (родно место) „Бльгарскïе земли, от места Кратова“. (Й.Иванов, op. cit. 183), цитирајчки го само делумно Стојановиќ. Но, целиот текс на овој запис е „..Велко Попович отачаством же от блгарские земли од места Кратова, при државе светлаго ромскаго цесара Леополда, а под властиу српскословенскаго светјишаго патријарха нашего Хаџи Кир Арсениа Чрноевича, в лето 1704“ (Lj. Stojanovic, Stari srpski zapisi i natpisi,II, br 2128, Beograd, 1903). Од текстот се гледа дека тоа Кратово или Кратова се наоѓа некаде во бугарските земји на австристиот император Леополд и под власт на патријархот Арсение Чрноевич, а македонското Кратово никогаш не било под власт на Леополд, нит под власт на Арсение Чрноевич. Најверојатно, се работи за некој Велко Попович, родум од денешно банатско село Крашова (Кратова), каде има иселеници од Бугарија или пак мисли на Банат како бугарска земја, поради тоа што била под власт на првото бугарско царство.

Лагите на бугаризмот 16

Лагите на бугаризмот 16

Превземено од http://lagitenabugarizmot.blog.com.mk/

Македонците со радост ја прифатиле Егзархијата и сите биле бугарски духовни чеда

Бугарофилска лага: Како да си го објасниме фактот, дека Источна Македонија, која е вклучена во Ќустендилската епархија, а исто и Велешката епархија, која што ја опфаќа централна Македонија, се вклучени директно во Егзархијата уште при нејзиното создавање во 1870 година. Во спорните епархии, каде што живееле многу срби и грци, биле проведени избори. Во Охридско и Скопско тие биле спроведени во 1874 г. и придобиени од Бугарската Егзархија со над 90% од гласовите на христијаните. Со истиот резултат се добиени после војните и востанијата во 1875-1878 г. изборите во корист на Бугарската Егзархија и во Битолската, Дебарската, Неврокопската и Струмичката епархии. А тоа веке е и цела Македонија. Лоша работа. Признавам дека ако бев ренегат во корист на Белград не би можел да измислам нешто во корист на македонската теза. Тоа не се еден или два - тоа се стотици печати на градовите и селата во Македонија на кои што пишува „Бугарската црковна општина" /Прилеп, Битола, Велес, Охрид и т.н./. Како да ги сокриеш? Тоа се 750 цркви, над кои што стои натпис „изградени од бугарите во Битола 1863 г." /црквите „С6. Недела" и „Св. Богородица"/, „изградени од бугарите во Скопје 1864 г." /„Св.Димитар" во Скопје/ и т.н. и т.н. Тоа се 650 бугарски училишта, тоа се стотици илјадници луѓе од Македонија кои што учествувале во борбата, многу од нив го загубиле својот живот со бугарско име на устата (Извадок од книгата "Десетте лаги на македонизмот" од Божидар Димитров).

ИСТОРИСКИ ОДГОВОР:

Ако Македонците биле приврзаници за Егзархијата, зошто тогаш се јавило унијатското движење во Македонија, засилено и обединето во источна Македонија токму по основањето на Бугарската Егзархија? Зошто Бугарскиот Егзарх го испратил Петко Славејков 1874 г. за свој Секретар во Македонија, да се бори против католицизмот и обновата на Охридската Архиепископија, генерирани од македонските владици и нивното папство?

Горноспомнатиот Славејков, во 1870-те како представник на бугарската егзархија во Македонија се бори против македонската црковна борба за обнова на Охридската Архиепископија и унијатење со Ватикан, како единствено средство за неутрализација на бугарското и грчкото влијание во Македонија; за
својата антимакедонска работа редовни извештаи праќа до бугарскиот Егзарх. Голем дел од свештенството и владиците на бугарската Егзархија во Македонија било локално, македонско, но, се борело за црковно осамостојување на македонците, и покрај тоа што тие биле финансирани од Русија и бугарската Егзархија. За ова црковна македонска борба, Славејков пишува до неговиот егзарх: "се јави во тукашните (македонски) патриоти мисла да дејствуваат сами за себе за и да го официјализираат своето месно наречје за своја лична, сопствена македонска хиерархија, што е бугарска идеја (зборовите "што е бугарска идеја" се додадени накнадно од некој бугарски фалсификатор), за несреќа засилена како што можев да разберам од љубомора на еден од нашите владици (г. Натанаил Кучевишки), кој допушти да се протнат и растространат тие погубни идеи на едно национално самосознание" (ЦДИА, ф. 989, оп. 2, а.е. 290, л. 3—4. Оригинал. Ръкопис.). Борбата на македонското свештенство со Егзархијата, била и антибугарска национална борба. Како што гледаме, Славејков неќе да го спомне ниту македонското име по писмата и да го каже дури и името на националната самостојна мисла што се јавила во Македонија или пак бугарските издавачи македонското име "заборавиле" да го спомнат при објавувањата на славејковите писма. Иако македонците не се чувстувале како бугари во 70-те години на 19 век, Славејков упорно ги нарекува бугари кои сакале преку унијатстворо и Ватикан да добијат своја црковна администрација.

Македонците зеле пример на унијатското движење од бугарите, кои пред добивањето на Егзархијата 1871 г., за да извршат притисок врз грчката патријаршија од Цариград, исто така почнаa да се унијатат. Со основањето на Егзархијата, во Бугарија замира унијатското движење. Македонците со унијатсвото покажувале отпор како кон Егзархијата, така и кон Цариград.

Во унијатското движење бил активен и Димитар Малешевски, кој се спомнува како еден од потпомагачите и главните организатори на унијатството. Подоцна него го гледаме како организатор на Кресненското востание, од кога се сочувани доста документи. По “Устав на Македонскиот Револуционерен Комитет“ на Кресненското востание во востанието можел да учествува секој кој се чувствува за Македонец (член 2), за ослободување на Македонија (член 4), додека во член 15 од Уставот се спомнуваат и националностите во Македонија: христијани и муслимани Македонци, Турци, Албанци, Власи и сите останати...; за бугарите се вели дека се само словенски браќа (чл. 186), но биле непријателски настроени кон востанието, член 132 (1878, Private library of the Bulgarian patriarch Kiril. Archive division. Item 2341. Archive unit 50, folio 30-61). Како што гледаме, македонските унијати имале чисто македонска национална свест.

Во истото писмо, Славејков пишува дека македонските владици г. Нил и г. Харитон веќе ги отцепиле од бугарската црква серската, мелничката, струмичката, воденската, кукушката и солунската област и ги приврзале кон католицизмот; во Солун сите православни македонци станале католици, освен г-н Буботинов, бугарин од Софија (ЦДИА, ф. 989, оп. 2, а.е. 290, л. 3—4. Оригинал.).

Според информацијата на католичката сестра Augustine Bewicke од St. Paul's Hospital во Солун, која ја доставила до британската делегација на версајската мировна конференција 1919 г. истакнува дека до 1913 г. во Солун имало околу 10.000 католици, "словени, кои се нарекуваат Македонци и она што тие го посакуваат е автономија под Европска контрола" (Public Record Office (London) – Foreign Office Document 608/44. Peace Conference (British delegation), 1919).

"Солун не е още българский град и не стои начело на движението" продолжува Славејков, за да каже дека на чело на католичко-унијатското антибугарско движење стои Кукуш, "подпомаган денеска доволно силно од досега успиениот Дорјан, а учествуваат во него јавно Струмица со Малешево и Воден. После нив следат солунските села, серските села, Мелник и Драма" (ЦДИА, ф. 989, оп. 2, а.е. 290, л. 3—4. Оригинал.).

Бугарскиот секретар во Македонија се чуди како грчките свештеници во Македонија не реагираат како бугарите, бурно против католицизмот што како зараза се ширел низ Македонија со следниве зборови "Много еще помага за разпространението на уинятската зараза възобновеното преследвание от страна на гръцките владици. Вижда ся явно, че гръцките тъдези владици, вместо да вземат някакви мерки за ограничение на злото или за потушаванието на раздражеиието, с едно равнодушие съдействуват да ся възползуват от туй вълнение в противно отношение, и в такъв дух както ги блазнеше да ся възползуват и от схизмата".

На крајот на извештајот до бугарскиот Егзарх се заклучува дека македонските владици водат "проповеди да ја воскреснат Охридската архиепископија" (ЦДИА, ф. 989, оп. 2, а.е. 290, л. 3—4. Оригинал).

Во друг извештај до својот претпоставен, бугарскиот егзарх ЙОСИФ I, Славејков ги анализира оние малку македонци кои не се унијателе, но пак се изјаснувале како потомци на Александровите македонци, па не можејки да ја оправда развиената македонска национална свест и кај овие православци, ги обвинува дека ја прифатиле српската и грчка пропаганда и вели: "на малкуте оние мали чистокрвни бугари од Македонија, кои од тесна љубов кон татковината (Македонија) и неопишаното инсистирање на родниот јазик, кои што работат на неговото преовладување, ја прибавија на крај српската пропаганда и грчката, кои без да ги покажат задните мисли на населението, им всадуваат многу погубни идеи: напр. дека тие не се бугари, но се македонци (Александрови потомци), т.е. нешто повредни од погорните други бугари и дека тие можат и треба да бидат водачи и првенци на бугарскиот народ, зошто егзархијата бугарска била нивна, со такви проповеди на странците, поткрепени од наши нерaзумници, раздразнувајки го населението, успеаја да ги распространат доволно овие мисли и да гo насочат народот кон погубитниот пат на сепаратизмот" (5 март 1874. Солун, ЦДИА, ф. 989, оп. 2, а.е. 203, л. 2–3. Оригинал. Ръкопис). Како што гледаме, човеков е премногу контрадикторен и противречен самиот на себе; македонците ги нарекува бугари, па дека се сметале за наследници на античките македонци, па дека требало да бидат предводници на бугарскиот народ, а самите македонци всушност ce сметале за посебен народ, за надмени, и со омаловажување гледале кон бугарите. Тоа се реченици на очаен човек кој очигледното бело го прави црно, македонците ги прави бугари, а немало македонци со бугарска национална свест. Дали тоа го правел за да го задоволи и даде романтичарски занес на бугарскиот егзарх или пак да се оправда за неуспешната бугаризација на македонците, за која бил и задолжен, останува загатка. Факт е дека грците ширеле пропаганда дека македонците се елини, додека пак србите пропагирале дека македонците се чистокрвни срби., но ниту србите, ниту грците не го учеле народот дека е посебен македонски народ; тогаш не би имале ќар, а без ќар работа (во овој случај пропаганда) нема.

Тука презентирам и неколку пасуса од српската пропаганда, која целосно ја демантира бугарската пропаганда која тврди дека "србите го измислија македонизмот; за србите, Македонците биле само старо-србијанци:
" Тим послом бавио се Веселиновић а нарочито Стојан Новаковић. Осим другога наштампао је Новаковић у 12. Гласу Српске Краљевске Академије врло важну расправу, ''ћ и ђ у македонским народним дијалектима'', у којој говор Македонаца и Старо-Србијанаца дијели на овчопољско-кратовски, велеско-прилепски и дибрански говор, претреса потанко велеско-прилепски говор и налази, да је то наријечје српскога језика. Посао овај настављен је у Јагићеву Архиву."...
..."Ношња и обичаји исти су који и у сјевернијех Срба. Они славе славу и преславу ту пар еџелленце српску свечаност, они знају за додолу, за лазарицу и коледу, држе мобу и побратимство. За све то не знају Бугари."
..."Од свега тога најљепше говоре народне пјесме и народна свијест. Српски народ чувен је у свијету са својих народнијех пјесама. Напротив Бугари не имају никаквијех старијих пјесама народнијех. Ну да заварају свијет, наштампаше Македоњани браћа Миладиновци, Бошњак Верковић, Рус Качановски и Бугарин Чолаков српске народне пјесме, које су посакупљали по разнијем предјелима Македоније, Старе Србије и шопских крајева, под именом ''бугарскијех'' пјесама, пошто су их прије тога прекројили према бугарскоме изговору. а да те пјесме изгледају бугарскије, замијенише имена српскијех краљева и јунака бугарскијем царевима и војсковођама, о којима народ нити зна нити пјева..."
"Да су Македонци Срби, држали су и стари дамлатински писци. Шпљећанин Алберти /1617/ пише, да је некада народ словенски под Александром Србљанином /Александар Велики/ давао законе свему свијету. Мавро Орбини /1601/ вели, да је на балканскоме полуострву од давнина живио словенски /а то је исто што и српски/ народ, да је загосподовао у Азији и Африци, да се побио с Мисирцима и са Александром Великијем, да је покорио Јелинију, Македонију и Илирик, да је војевао с Римљанима, да је развалио Рим и присилио римске цареве, да му плаћају данак..." (Симеон Кончар "ПРАДОМОВИНА СРБА", 1894 год.)

Дека секретарот на бугарската црква има право за антиегзархиската дејност на македонските митрополити, потврдува и сочуваната архива на скопскиот митрополит г. Теодосиј Гологанов, роден неврокопчанец (пиринско, сега град Гоце Делчев). Иако митрополит на бугарската Егзархија во Македонија, тој е жесток противник на оваа црковна формација и бугаризацијата што ја спроведувала во Македонија. Митрополит Гологанов пишува „Бугарите ја вршат најмизерната работа, го негираат Македонското име и јазик и го заменуваат со ново (бугарско), со цел бугарските господари да се прошират на туѓи територии...тоа е ново ропство, потешко од турското..турците го убиваат телото, а не духот ...Егзархијата го убива сето тоа подоцна...ние Македонците не страдаме толку од Турците, како од Грците, Бугарите и Србите кои како сакаат како волци да ја разделат намачената македонска земја...Ние македонските духовници по потекло, треба да се обединиме и да го разбудиме народот, да се отфрли странската власт, да се отфрлат дури и Патријаршијата и Егзархијата и духовно да се обединат под закрилата на Охридската Архиепископија, единствената вистинска Мајка Црква“ (Юни 22, 1891 г. Теодосий Скопски, "Централен Държавен исторически архив" (София) 176, оп. 1. арх. ед. 595, л.5-42 / Разгледи, X/8 (1968), п.996-1000).

На 01.12.1891 г. Теодосиј за да го спаси македонскиот народ од Бугарите и Грците, бара Унија со Римокатоличката Црква. Во неговото барање за унија со Ватикан до Папата Лео XIII, Митрополитот Скопски образложува: „во името на целиот македонски православен народ...историското право на македонски православен народ да се ослободи од јуриздикцијата на странските цркви- бугарската Егзархија и цариградската Патријаршија...да се обнови Охридската Архиепископија...границите на Охридската Архиепископија треба да ги потврдат сегашните граници на Македонија (Archivio della S. Congregazione de Propaganda Fide - Roma: Indice della Potenza - Marzo 1892-93, Somm.XV, f.132-141). По ваквата промакедонска борба, На 11 Март 1892 г., Митрополитот Скопски Гологанов е сменет од функцијата и бугарски тајни агенти го притвараат и го носат во заточение во манастир во Бугрија (Archivio della S. Congregazione de propagande fide – Marzo 1892-93, Somm. XV, f. 132-141).

Најголем удар на бугарската пропаганда во Македонија задава проф. по историја. Георги Бакалов, инаку социјалист. Антицарски ориентиран, проф. Бакалов не подлежи на софиската политика на лажење и измислување бугари во Македонија пред бугарската и светската јавност, па ја опишува вистинската состојба на националните чувства на македонците во 1890 година: „во селата во Македонија, ако сретнеш селанец што говори словенски и припаѓа на православната религија...деветорица од десет од овие луѓе на прашањето што се по националност ќе ви одговорат дека се МАКЕДОНЦИ и покрај што се предмет на пропагандите на трите соседни држави “ (Георги Бакалов, "Претендентите на Македония", стр. 22, Варна 1890 г.).

На извештаите на Славејков, еден континуитет за бугарската пропаганда во Македонија која се одвивала преку Егзархијата и нејзиниот неуспех даваат патеписите за Македонија на бугаринот од гр. Враца, Васил Кънчов . Ја опишува состојбата во Македонија 1893/4 г., а инаку во тоа време тој работи како бугарски пропагаторски учител во солунската машка гимназија. И тој како и Славејков, ја распламтува онаа бугарска фама за постоењето на бугарски народ во Македонија, зборува за бугари од Македонија, но такви ретко наоѓа. За Охрид забележува дека со отворањето на бугарската егзархија, таа отворила и општина на Бугарската егзархија, која во почетокот била жива, оти на чело на истата се наоѓал митрополит Данаил Кучевишки и Охридски, кој како што видовме од извештајот за бугарскиот егзарх од 1874 г. (ЦДИА, ф. 989, оп. 2, а.е. 290, л. 3—4. Оригинал)., се борел за обновување на Охридската архиепископија, а работел против Бугарската егзархија, иако бил плаќан од истата. По неговото заминување и кога Бугарската егзархија ставила свој човек во Охрид co основна задача бугаризација на Охрид, па бугарската општина замрела. Иако бугарската пропаганда вели дека Охрид бил центар на бугарската преродбенска борба во 19 век, град со најголем број бугаромани во Македонија, всушност, тоа било само една голема бугарска пропаганда, такво нешто немало, за што Кънчов вели: "Бугарската (црковна) општина во Охрид денеска (1893/1894 г.) едвај дише. Таа делува повеќе на име, отколку на дело, зошто никаква дејност не се забележува. Од пред 2 години не е преизбрана. На заседание се собираат едвај по 3-4ца и пак ништо не се врши, оти општинските работи се сосема занемарени. Општината секоја година ги кани граѓаните да се соберат, но никој не доаѓа" (Васил Кънчов, Пътуване по долините на Струма, Места и Брегалница. Битолско, Преспа и Охридско 1894 г., Избрани произведения. Том I. Издателство 'Наука и изкуство', София 1970, стр. 451).

Секаде кога во своите патеписи ги опишува бугарските општини по Македонија, К'нчов дава иста бројка на "општинари", по 3-4 кои земале плата од Бугарија. Но, иако плаќани од Софија, К'нчов опишува нивните деца "ги даваат на грчко образование...Во Сер (1894 г.) има 4 души бугарски општинари чии што жени не стапнуваат во бугарска (егзархиска) црква. Еден таков случај видов и во Неврокоп" (Васил Кънчов, Пътуване по долините на Струма, Места и Брегалница. Битолско, Преспа и Охридско 1894 г., Избрани произведения. Том I. Издателство 'Наука и изкуство', София 1970, стр. 253). Како што гледаме, дури и оние Македонци кои работеле за бугарската егзархија, своите деца ги праќале по неегзархиски училишта, за да не подлегнат на бугарската пропаганда. За да изнајде оправдување за немањето бугарска национална свест во Македонијa, пред самиот себе- бугарскиот пропагатор и неговата читателска публика, К'нчов ги обвинува македонските жени, кои во најголем број сакале и се школувале по грчките училишта од каде излегувале антибугарки, со мисла дека "се' што е бугарско е просто, долно, грубо и недоделкано"(Васил Кънчов, Пътуване по долините на Струма, Места и Брегалница. Битолско, Преспа и Охридско 1894 г., Избрани произведения. Том I. Издателство 'Наука и изкуство', София 1970, стр. 252). Но тие македонски девојки биле испраќани да учат по грчките училишта од нивните татковци; никогаш детето не одлучува каде ќе го започне школувањето во прво одделение основно училиште, туку неговите родители.

Интересно е што при пропатување низ пиринска Македонија и денешна источна Македонија, бугаринот К'чев прикриено ни разоткрива дека тамошните Македонци претежно биле антибугарски настроени, дури повеќето гркомани или протестанти.

За пиринските Македонци од гр. Мелник, К'нчов заклучува дека бил гркомански град, каде дури и дома македонците (кои тој ги нарекува бугари) говореле грчки. Во Мелник покрај домородните жители, најбројни во 1894 г. биле бегалците од гр. Негуш, егејска Македонија, од македонското племе пуливаци "(Васил Кънчов, Пътуване по долините на Струма, Места и Брегалница. Битолско, Преспа и Охридско 1894 г., Избрани произведения. Том I. Издателство 'Наука и изкуство', София 1970, стр.141).

Петричаните повеќе биле "славјански" па како опишува К'нчов "имат 16 църкви, от които в 14 се служи сега по славянски и в две по гръцки, именно в малката градска и в църквата на селото Кърнилово".

Во Горна Џумаја (Благоевград), според К'нчов, мнозинството македонци биле гркомани кон крајот на 19 век. Кога пристигнал во градот, горноџумајци го пријавиле на локалниот кајмакам со обвинувања дека тој бил шпиун на бугарската влада, дека цртал планови на градот и ја опишувал околијата, при што турската полиција го уапсила (Васил Кънчов, Пътуване по долините на Струма, Места и Брегалница. Битолско, Преспа и Охридско 1894 г., Избрани произведения. Том I. Издателство 'Наука и изкуство', София 1970, стр. 167).

Дури и денешните тнр. б'лгари од Софија и целиот шопскиот крај немале бугарска национална свест кон крајот на 19 век. Врочем, шопите се словенско племе, кои врска немаат со бугарите. Кога Русија ја ослободува денешна Бугарија од османлиите 1878 г., шопскиот крај востанал против нивното вклучување во државата Бугарија; тие, како словени, поблиски ги чувствувале до себе србите отколку бугарите, кои "биле соседи по местоживеење и сродни души по многу работи" (Цит. по М. Семов, Д. Иванов. С минало като в роман. Чужденците в политическия, материалния и духовния живот на българската столица 1878-1908. С., 1999, с. 11.).

На 21 Мај 1878 г., кога Бугарија се уште не била устроена како држава, главната власт ја имале русите на чело со руски губернатор, шопите заедно со српската војска го зазеле целиот шопски крај со интенција да го приклучат кон Србија; тогаш, шопите се изјаснувале како срби по националност (Цит. по М. Семов, Д. Иванов. С минало като в роман. Чужденците в политическия, материалния и духовния живот на българската столица 1878-1908. С., 1999, с. 11.). Само да напоменам дека под шопски крај се подразбира целата територија на северо-западна Бугарија која граничи со Македонија и Србија, а во неа спаѓа и Софија, чие домородно население е шопско.

Туку што ослободени од турците и влезени во руската губернија Бугарија, шопаците, се кренале на оружје против нивното влегување во состав на идната бугарска држава и преферирале да бидат срби, отколку бугари. Затоа, Русија интервенирала и шопскиот крај бил насилно повторно припоен кон Бугарија, а шопско-српските војници биле разоружани, а некои пребегнати и во Пирот. Како целта на Русија било создавање колема Бугарија, а шопите биле антибугари, Русија решила главниот град на Бугарија да биде Софија, а не Велико Трново, како што веќе решиле вистинските б'лгари (Цит. по М. Семов, Д. Иванов. С минало като в роман. Чужденците в политическия, материалния и духовния живот на българската столица 1878-1908. С., 1999, с. 12.). За овој настан, италијанскиот хронист Вито Мантегаца запишува "Русија сакаше главниот град да биде блиску до српската граница- противтежа на Србија, покровителствувана од Австрија (Цит. по М. Семов, Д. Иванов. С минало като в роман. Чужденците в политическия, материалния и духовния живот на българската столица 1878-1908. С., 1999, с. 15).

Лагите на бугаризмот 15

Лагите на бугаризмот 15

Превземено од http://lagitenabugarizmot.blog.com.mk/

Србите на чело со Стојан Новаковиќ ги измислиле Македонците во 1888 г.

Бугарофилска лага: "Македонската нација, јазик и држава се продукт на великосрпската државна политичка мисла од крајот на 19 и почетокот на 20 век. Теоријата за нив, формулирана од српските научници Новаковиќ, Цвииќ, и др... беше плод на заклучокот, ???дека бугарското население во Македонија кое останало под власта на Османската империја, после создавањето на бугарската држава во 1878 г... неможе директно да биде посрбено". Новаковиќ јавно пишува: како не можеме да ги посрбиме, нека барем во прво време да го отргнеме тоа население од бугарскиот народ, создаваќи му илузија, дека тоа е една одделна нација. Ако тоа се случи таа ќе биде мала и слаба и ако во иднина влеза во границите на Србија, лесно може да биде посрбена" (извадок од книгата "Десетте лаги на македонизмот" од Божидар Димитров").

ИСТОРИСКИ ОДГОВОР:

Самите овие бугарофилски тврдења, дека Новаковиќ го измислил македонизмот во 1888 г., не само што ја минуваат границата на историската објективност, туку и одат во жанрот на научна фантастика .Овие бугарофилски лаги на современата бугарска историографија, прелесно се демантирани од пишаните дела за Македонците и Македонија од бугарските хроничари, културни и политички дејци од 19 век, пред наводното измислување на македонизнот од страна на Новаковиќ. Постојат премногу написи за македонското национално чувство во текот на 19 век, забележано од перото на тогашните Бугари.

Да видиме како национално се чувствувале Македонците од 1871 г., 17 години пред наводното измислување на македонизмот, од старијата "Македонското прашање" на Секретарот на бугарскиот Егзарх за Македонија, Петко Рачев Славејков. Toj пишува: "...Многу пати имаме слушнато од Македонистите дека тие не биле Бугари, туку Македонци, потомци на древните Македонци...Сме слушнале и друг доказ. Некои македонисти се двојат од Бугарите врз друга основа, според која тие се чисти Словени, а Бугарите се Татари и не знам ти што". Понатаму и самиот Славејков го опишува "она мислење дека божем старите Македонци биле Бугари, т.е. Словени", каде авторот на гореспомнатата статија јасно укажува дека за голем дел од Македонците, поимот бугар означувал словен, не етноним, а тие се сметале за наследници на античките Македонци, кои пак биле чисти бугари т.е. чисти словени. Ова македонистичко движње во Македонија било масовно, за што Славеков вели "идеја што многумина сакаат да ја спроведат во живот", а притоа заклучува дека на целиов овој процес во Македонија гледа "како знак на освестеност (македонска)" на Македонците, додека бугарскиот народ се уште не бил создаден или како што Салвејков вели "неустроениот наш народ". На крајот, Славејков заклучува дека Македонците (за него претставувале долни Бугари, а вистинските Бугари биле горни Бугари) не се сметале за Бугари и не биле освестени како такви во 1871 г., па вели: "Во однос на стравот (на Македонците) од бројноста на горните Бугари и од нивното порано пробудување, тоа не прилега ни да се спомнува, како што не треба да се гледа така ни на децата на еден татко. Само затоа што некои браќа (Бугарите) се освестиле час понапред, од тоа не следува дека тие треба да бидат погорни". Меѓутоа, треба да се потцрта дека целава македонска преродба, Бугарите вешто ја криеле како од својата, така и од светската јавност, но, работава излегла во јавност "благодарение на непретпазливоста на еден од нашите собраќа". Извор: (Статия на Петко Рачов Славейков във вестник ”Македония”, издаван в Цариград, година В, бр. 3 от 18. И. 1871 г. Цитирано по Събрани съчинения, т. 7. Публицистика, С: Български писател, 1981 г., стр. 21 – 24).

Славејков сам ги демантира современиве бугарски историчари, оти неговата статија "Македонското прашање" се појавува 1871 г., 17 години пред наводното измислување на македонизмот од страна на Новаковиќ. И тоа не постојат само македонци по национално сознание, туку и критична маса која добро ја познавала историјата.

Ќе додадам цитати од бугарскиот учен од 19 век, Атанас Б. Шопов, кој ги демантира своите сонародници од 20 век и вели :„Па дури ни денес, во 1885 година кога Европа би побарала македонското население да се определи и да каже на која народност и припаѓа, уверени сме, дека поголем дел од Македонија ќе ни летне од раце, со исклучок на две - три околии од северна Македонија . Сите други Македонци се готови да дадат каков сакаш пишан документ дека тие не се Бугари.....” (Офейков (Атанас Б. Шопов ), „Македония въ време на хилядагодишнината на св. Методий“, Пловдив, 1885 г., стр. 109-110). Да не заборавиме дека тогаш, во Македонија спаѓале и делови на денешна јужна Србија. Шопов се осврнува на две пропаганди во Македонија: грчката и австриската, за која прв пат слушаме од него, додека српската пропаганда целосно ја игнорира, најверојатно не била толку експонирана.Под австриска пропаганда се подразбира унијатството во Македонија со Ватикан.

Во унијатското движење бил активен и Димитар Малешевски, кој се спомнува како еден од потпомагачите и главните организатори на унијатството. Подоцна него го гледаме како организатор на Кресненското востание, од кога се сочувани доста документи. По “Устав на Македонскиот Револуционерен Комитет“ на Кресненското востание (1878) во востанието можел да учествува секој кој се чувствува за Македонец (член 2), за ослободување на Македонија (член 4), додека во член 15 од Уставот се спомнуваат и националностите во Македонија: христијани и муслимани Македонци, Турци, Албанци, Власи и сите останати...; за бугарите се вели дека се само словенски браќа (чл. 186), но биле непријателски настроени кон востанието, член 132 (1878, Private library of the Bulgarian patriarch Kiril. Archive division. Item 2341. Archive unit 50, folio 30-61). Како што гледаме, македонските унијати имале чисто македонска национална свест. Димитар Поп Георгиев Беровски го напишал Уставот на Македонското Востание, каде што спомнува Македонци како етнос во Македонија, 10 години пред бугароската квазитеорија дека Новаковиќ го "измислил" македонизмот.

Според информацијата на католичката сестра Augustine Bewicke од St. Paul's Hospital во Солун, која ја доставила до британската делегација на версајската мировна конференција 1919 г. истакнува дека до 1913 г. во Солун имало околу 10.000 католици, "словени, кои се нарекуваат Македонци и она што тие го посакуваат е автономија под Европска контрола" (Public Record Office (London) – Foreign Office Document 608/44. Peace Conference (British delegation), 1919).

Најголем удар на бугарската пропаганда во Македонија задава проф. по историја. Георги Бакалов, инаку социјалист. Антицарски ориентиран, проф. Бакалов не подлежи на софиската политика на лажење и измислување бугари во Македонија пред бугарската и светската јавност, па ја опишува вистинската состојба на националните чувства на македонците во 1890 година: „во селата во Македонија, ако сретнеш селанец што говори словенски и припаѓа на православната религија...деветорица од десет од овие луѓе на прашањето што се по националност ќе ви одговорат дека се МАКЕДОНЦИ и покрај што се предмет на пропагандите на трите соседни држави “ (Георги Бакалов, "Претендентите на Македония", стр. 22, Варна 1890 г.).

Ако пак се вратиме 200 години пред постоењето на Новаковиќ, во времето на Каропошовото Востание, пак ќе најдеме само и само македонски народ, како единствен народ во Македонија во тие времиња.

За време на карпошовото востание во Македонија, во 1669 г. заедно со австриската војска се повлекува голема група Македонци, од сите делови на Македонија во Австрија, каде што често биле напаѓани од австриските военополициски сили. За да ја подобрат својата состојба во Австрија, Македонците пошле при Леополд Први, Император Австриски, барајќи заштита за пребеганиот македонски народ; македонскиот народ (gens Macedonica) го представувале двајца Македонци, Краида од Кожани и Поповиќ од Солун, кои и се декларирале официјално како Македонци, па Леополд Први на 26.04.1690 г. издава заштитна нота за македонскиот народ „gens Macedonica“ (Ј.Ронић, Прилози за историју Срба у Угарској у XVI, XVII и XVIII веку. Прва књига. Књ. Матица српске, бр. 25 и 26. Нови Сад 1908, стр. 52-53)

Македонците кои бегале по Војводина, најчесто се населувале во најблиските погранични градови со турската империја: Земун и Панчево. По црквите во Земунскиот Магистрат, сочувани се изводите од матичните книги на родените и умрените од 18 век, каде иселениците од Македонија, се изјаснувале по националност како Македонци. Всушност, во тнр. протоколи од матичните книги на родените и умрените, за секое новородено дете или починат човек требало да се напише и националноста, при што многу честа е и националноста Македонци, за луѓето со словенски имиња и презимиња, кои потекнувале од сите краишта на етничка Македонија. (Извори: ИАБ, ЗМ = Историјски архив Београда, Земунски магистрат (1761-1800), ИАБ, ЗМ, Протоколи I = Протоколи матичних књига рођених и крштених Цркве Св. Николаја, Земун (1761-1800), ИАБ, ЗМ, Протоколи 1а = Протоколи матичних књига рођених и крштених цркве Рождества Св. Богородице, Земун (1761-1800), ИАБ, ЗМ, Протоколи II = Протоколи матичних књига венчаних цркве Св. Николаја (1761-1800), ИАБ, ЗМ, Протоколи III = Протоколи матичних књига умрлих цркве Св. Николаја (1761-1800), ИАБ, ЗМ, Протоколи III а = Протоколи матичних књига умрлих цркве Рождества Богородице, Земун). Според документите од Земунскиот Магистрат, покрај Македонците, се населувале и бегалци кои по националност се изјаснувале како Власи, Куцовласи, Цинцари, Грци и Бугари.

Изјаснување на националноста на македонските бегалци во Русија (18 век)

Многу руски документи од 17 и 18 век говорат за населување на Македонци во Руските краишта. Зачувана е молбата од Македонскиот Народ до царска Русија, за нивно населување во Русија (Полное собрание Россiйской имперiи съ 1649 года , Томъ XIII, С. Петербургь 1830), а на 24.12.1751 г. руската царица Елизабета Петровна со Указ го дозволува населувањето на Србохорватите, Македонците, Бугарите, Власите и другите православни народи во Русија и да формираат свои полкови (Петъръ Кеппенъ, Хронологическiй указатель матерiаловъ для исторiи инородцевъ европейской Росiи, Санктпетербургъ 1864 г. ). Како Буагри во Русија се изјаснувале остатоците на вистинските турко-бугари тнр. Гагаузи, кои ги задржале своите турки карактеристики и јазк, како и православната вера. До крајот на 19 век, во како Бугари се сметале Гагаузите во Русија и така тие се изјаснувале (Скальковский 1836-1838; 1848, Бугньон 1853: 198, Свиньин 1867: 175, Могилянский 1913: 85).

Македонскиот полк е формиран 1752 г. од страна на Иван Хорват со униформа во македонските национални бои: жолта и црвена (Скальковски, Хронологическое обозърнiе исторiи Новороссiйскaга края, 1731-1823, I, Оддеса 1836). Зачувани се списоците со имињата на македонските војници од македонскиот полк, со нивни податоци kako место на раѓање, брачна состојба и нивно изјаснување по националност; сите од нив се изјасниле како припадници на македонската нација ( Централний державний исторический архив УРСР - Киев фонд 1413, опис 1, зб. 6/1756).

Лагите на бугаризмот 14

Лагите на бугаризмот 14

Превземено од http://lagitenabugarizmot.blog.com.mk/

Миладинови, Шапкарев, Ѕинѕифи-Жинзифов најголеми македонски бугари

Bо 50те години на 19 век, почнува активно да се вклучува Русија во балканската политика, чија цел била создавање голема Бугарија, која потоа би станала само една руска колонија и целосно управувана од Русија. Во голема Бугарија, требало да влезе и Македонија. Како во тоа време во Македонија немало никакво бугарско национално чувство, русите морале некако да го афирмираат и распространат бугарското име. Затоа, русите почнуваат да го неметнуваат термиот бугар како етничко, а не општословенско значење, за што постајат многу историски извори. Рускиот конзул во Солун, ги наговарал богатите македонски семејства (Робевци (власи) и Лазаревци од Битола) да се декларираат како Бугари, за нивиот пример да го следат и останатите Македонци (Офейков, Материали за българското възраждание в Македония, София 1885 г., стр. 441). Во истото дело, Офејков пишува за рускиот конзул во Варна, Рачински кој работел на создавање Бугари во Македонија, па во Москва обезбедил стипендии за „две македонски момчета “, а тоа биле Константин Миладинов и Рајко Жинзифов, со цел нивна бугаризација. Пред се', тие врбувале за свои пропагандисти немакедонци, најчесто власи од Македонија.

Русија не застанала само на тоа. Почнала се повеќе Македонци да испраќа на бесплатно школување во Русија. На 30.08.1842 г. руската влада дава стипендии на двајца Македонци кои студирале во Атина; еден од нив е Партенија Зографски (Филип Томов, "Живот и дейност на Хаджи Партения". Мак. Пр. Х. 1,2, стр. 35). Подоцна, Партенија Зографски како дојрански митрополит е жесток противник на бугарската егзархија и својата епархија ја става во унија со Ватикан.
Цела Македонија ја крстосувале руски тајни агенти; толку многу биле зафатени со убедување на Македонците да се приклучат кон бугарската држава, при што се забележани и вакви сведоштва за нивните убедувања упатени кон Македонците „ако останете надвор од Бугарија, вашата земја (Македонија) ќе биде полоша од она што беше порано, но ако се приклучите кон нас и нашата кауза, ќе ги добиете сите добра кои произлегуваат силно кралство, под руска заштита (Edward B. Barker British Museum, London, Dmss Layard Papers, Vol. LXXXIX Addd. 39.019, 186-187).

Во Русија, Македонците ги образувале дека најјужното словенско племе е бугарското, дека бугарите биле словени, а не турки народ. Иако на Русите предобро им било јасно дека бугарите се турки народ, бидејки бугари биле нивните Татарстанци, чуваши и АлМаринци, сепак, заради својот интерес за создавање голема Бугарија ја искривувале историската вистина.

Еден од најголемите руски шпиуни и ширач на бугарската пропаганда е Димитар Миладинов (Миладини). Неговиот татко бил по потекло од влашкото село Магарево (Битолско), од каде семејството се преселило во Мислешево, па на крај во Струга. Неговиот зет Кузман Шапкарев, негов следбеник, во неговата биографија сакајки да го скрие вистинското влашко потекло на Миладин, измислува дека неговото семејство избегало од Магарево од влашките зулуми врз македонското население во селото. Но, с. Магарево е основано од власи, преселници од Епир и никогаш немало Македонци во истото (Ибид, стр. 218). Неговата мајка, Султана е родена во с. Магарево и е ќерка на влашки поп.

Димитар и неговиот брат Константин се имаат школувано во гимназијата во Јанина, неофицијалната престолнина на власите во Епир. (ДИМИТЪР И КОНСТАНТИН МИЛАДИНОВИ, 1986 Sofia, стр. 198-201 , Димитър Райков). Биле и двајцата учители на влашки јазик, во пелистерските влашки села Трново и родното Магарево (пак таму, стр. 201).

Интересно е, што во нивните млади годинио не го познавале македонскиот јазик, нит словенското писмо, па во една преписка меѓу Димитар и Константин забележано е дека "ќе одат во Русија да го научат словенскиот јазик, за да предаваат бугарски во Македонија" (Братя Миладинови. Преписка. Издирил коментирал и редактирал Н. Трайков. С., 1964, с. 126.). За разлика од словенскиот јазик кој не го владееле, многу добро го научиле италијанскиот јазик, кој како романски е многу сличен со влашкиот (Табаков, Н. Братя Миладинови. Биография. С., 1966, с. 12.). Инаку и двајцата престојувале и работеле едно време во албанскиот Драч.

Во 50-тите години на 19 век, прво Димитар, а сетне и Константин се испратени на обука во Москва од страна на руската амбасада во Цариград (пак таму, стр. 204). Во Русија, браќата Миладинови се целосно финансирани од руската држава и црква, каде дури и рускиот архиепископ давал пари на Константин Миладинов (Ив. Хаджов. Александър Рачински за Братя Миладинови. Училищен прегред, XXXI, 1932, кн. 1, с. 114).

Русите за Контсантин и Димитар Миладинов имале отворени шпиунски досиеја. На 25.5.1861 г., рускиот консул во Битола г. Хитрово пишува до азијатскиот департамент на руското министерство за надворешни работи дека "учителот Миладинов е познат по своите заслуги во полза на бугарската народност и распространувањето на образованието меѓу православните жители на Македонија, беше неодамна упасен од турците поради сомнение за врска со руските агенти" (Селишчев, А.М. Семъя Д. Миладинова. Из донесений консула М. Хитрово (1864 г.). — Македонски преглед. В (919 г.), кн. 3, 65).

Според руските дипломатски служби, Димитар Миладинов бил нивен шпиун за ширење на бугарската нaродност во Македонија (Селишчев, А.М. Семъя Д. Миладинова. Из донесений консула М. Хитрово (1864 г.). — Македонски преглед. В (919 г.), кн. 3, 67) т.е. бугаризација на Македонците.

За бугаризацијата што ја спроведувал Миладинов, финансира и осмислена од Русија, пишуваат и останатите дипломати во Македонија.

Чарлс Калберт, британскиот конзул во Битола во извештајот до британскиот амбасадор Хенри Булвер во Цариград и до англискиот државен Секретар Џон Расел по повод апсењето на Димитар Миладинов пишува: "Димитар Миладинов е еден руски пропагандист (Никола Трайков. Братя Миладинови..., с. 215.). Понатаму британскиот конзул објаснува до своите претпоставени: " Доста големата преписка на Димитар Миладинов, составена од добиени писма и преписи од испратени писма, не остава ни најмало сомнение, дека тоа лице е агент на руската пропаганда" (Никола Трайков. Братя Миладинови..., с. 217.).

Миладинови, како бугаризатори на Македонија, а воедно и учители во македонските краишта, испраќале свои ученици на школување, односно бугаризација во Русија по наредба на руските дипломати; дури, Димитар Миладинов испраќал млади Македонци во Русија без знаење на нивните семејства, кои се противеле на нивната бугаризација. Забележан е протестот на македонскиот револуционер Ѓорѓи Капчев од Охрид до турските власти, каде тој го обвинува Димитар Миладинов дека без знаење на семејството го пратил брат му Иван Капчев во Русија (ДИМИТЪР И КОНСТАНТИН МИЛАДИНОВИ стр. 215/216, Димитър Райков, Софија 1986 г.).

Во Зборникот на Народни Песни од Македонија, браќата Миладинови измислуваат 3 песни каде се спомнува бугарското име. Имено, требало да го претстават македонскиот фолклор како бугарски, а немало во Македонија ниту една песна, предание каде се спомнува бугарското име или некој бугарски владетел. За овие нивни измислици пишува и ширачот на српската пропаганда, Симеон Кончар во својата брошура "ПРАДОМОВИНА СРБА", 1894 год., кој пак тврди дека Македонците се Срби, оти никаде во нивниот фолкор не се спомнува бугарското етничко име, ниту пак постоела бугарска национална свест кај Македонците.

Друг руски агент кој е важен за нас и работи во полза на ширењето бугарска народност во Македонија е Ксенофон Дзиндзифи, кој по наредба на руските дипломати и неговиот учител Димитар Миладин, го променува своето влашко име во словенско и станува Рајко Жинзифов. Потекнува од семејство на битолски власи, есктремни гркофили, а роден е во Велес, додека татко му Ioani Dzindziphi учителствувал таму, како грчки учител.

Ѕинѕифи (Рајко Жинзифов), дете на епирски власи, бегалци во Македонија, по наредба на своите руски ментори пишува пропагандистички дела дека Македонците биле Бугари:
"Кога ќе стигнеш во моја земја
во Бугарска Македонија
ќе видиш Бугари јунаци
нестрашливи македонци...
Речи речи: Македонии вие Бугари јунаци
докога вие во темница ќе седите црни лица?
Сите согласни станете,
Бугарски школи отворете
во цркви Бугарски читајте,
од никого не се плашите!"
(1860 год. "Гулаб")

Иако руски пропагатори во Македонија, делото на Миладинови и нивните ученици Жинзифов и Шапкарев е особено значајно за македонската историја, јазик и литература. Сите тие се надарени поети, прозеисти, собирачи на македонски народни умотворенија и иако несвесни, пишувајки на македонски јазик, истиот го промовираа. Го промовираа и македонскиот фолклор, како уникатен и својствен само на македонскиот народ, едно богатство и сведошто на посебноста на еден цел народ.