12.18.2018

Pulevski on the Bulgarian propaganda in Macedonia

Pulevski on the Bulgarian propaganda in Macedonia, 1879! 

June 8, 1879 Georgi Pulevski to Despot Badzovic 

„...The Bulgarians here are playing tricks with us and are turning the water to their mill alongside divine Nathaniel, who is a Macedonian, but rather inclined towards the Bulgarians...“

Arhiv Srbije (Beograd) Fond: Ministarstvo prosvete, P. nbr. 981/8.VI.1879; Razgledi XIV/10 (1972), p. 1132.

Пулевски

Извор: ВМРО

12.17.2018

Слобода или смрт - ВМРО

Знаме (припишано на Илинденското востание, односно битката кај Мечки Камен) со натпис „Свобода или смърть“ (Слобода или смрт) и ВМРО, по еден иницијал во секој агол на знамето, од публикација на Македонската патриотска организација (МПО), во чест на 50-годишнината од Илинденското востание (1953).

Илинден 1903

Реконструкција (А.С.) на знамето:

Свобода или смърть - знаме

Верзија 2:

Свобода или смърть - знаме

Види и:

Македонско јадење на словенскиот ручек во „Виена“

Деновиве бев на словенскиот ручек во „Виена“. Кога сум на овие четврткови ручеци, неволно ме поразува некакво чудно и жално совпаѓање, насекаде каде што се судираат словенските интереси, бездруго веднаш се појавува веќе готовиот австриски рецепт, веќе се чувствува мирисот на „виенската кујна“. И би сакал да верувам, би сакал да мислам дека овие ручеци не се фатално предзнаменување на вечната зависност од „виенската кујна“, и штом ќе треба да се приготви словенско јадење ние нема, како криловскиот „Васка“, да слушаме и да јадеме кога браќата Словени ќе ги донесат на нашите ручеци своите словенски таги, своите словенски мисли, и врз нашите решенија нема да повлијае призракот на блиската и заедно со тоа далечна за нас „виенска кујна“, туку тој ќе ни вели: „Спомни си за Атињаните“!

Јас го одбележувам овој последен ручек, на кој потомците на светите Кирил и Методија нѐ нагостија со своите национални македонски јадења приготвени со солзи, наситени со крв, зашто чувствувам долг да му ги претставам на општеството овие со крв и солзи напишани зборови на Македонците, особено затоа што овие зборови, обраќања кон Русија, запазувајќи ја за неа целата висина на голема словенска држава, нѐ повикуваат за ново пролевање руска крв за Словените.

Македонците, откако ни ја претставија сликата на ужасната положба на својата татковина, истовремено ни го оцртаа патот за спасувањето на Македонија од пропаста, а Европа од војната. Подолу јас го наведувам во целост писмото добиено од Битола, а сега ќе се запрам на некои мисли што ми ги искажаа претставниците на Македонската колонија кога ме посетија следниот ден по ручекот.

Да, рекоа тие положбата е критична. Во Македонија мириса на смрт. Единствениот спас на нашето дело, на нашата независност, а заедно со тоа и спасот на Европа од војна, тоа е вмешувањето на Русија, но не во форма на поддршка на словенскиот сојуз против Турција, ами морална поддршка на Македонија, брз и решителен притисок врз Турција заради неодложно спроведување реформи во Македонија. Овој морален притисок ќа го спаси делото, ќе го отстрани надвиснатиот призрак на војната.

Македонците јарко ми ги оцртаа сите лоши последици од обединувањето на Словените за борба со Турција и решителната непожелност сојузот да биде поддржан од Русија.

Без поддршката од Русија овој српско-бугарско-грчки сојуз нема да ризикува да ѝ објави војна на Турција; сите нивни надежи се на Русија. „Австрија знае велат Македонците — дека нема да има победа на сојузот без помошта од Русија, па затоа веќе си ја подготвува улогата на помирувач: ќе се дигне преку Пазарскиот санџак и ќе ја окупира Македонија. Оваа окупација за Словените ќе биде полоша од зависноста од Турците, бидејќи при последнава положба сетики има надежи. Самата победа на словенскиот сојуз, ако се реализира, апсолутно е непожелна од словенско гледиште, зошто тоа ќе биде парастас над потомците на Кирила и Методија: ќе ја разделат Македонија на три дела, ќе биде привремен триумф над нејзиното тело, но никој нема да биде задоволен: ќе се наложи да војуваат со делачите, и нема да има бел ден за Словените. Ако Русија му укаже поддршка на словенскиот сојуз, што малку е веројатно, тогаш резултатите бездруго ќе бидат европска војна и разделба на Македонија ќе се наруши европската рамнотежа. Ако Русија, велат Македонците, морално се замеша во спроведувањето реформи од Турција во Македонија, ако ја помогне нејзината независност, автономијата, по можност со христијански губернатор, тогаш со тоа таа ќе ја покаже пожелноста за поддршка на потомците на светите Кирил и Методија. Во Европа ќе биде зачувана рамнотежата, ќе се прекратат раздорите помеѓу балканските држави заради Македонија.

Македонците сакаат политичка слобода, но и општественото мнение (народот) во Србија и во Бугарија исто така сака слобода за Македонија, бидејќи тогаш Македонците ќе си се вратат во татковината. Се разбира, во Бугарија и во Србија има и стремежи за создавање Голема Бугарија или Голема Србија, но тоа не е гласот на народот.“

Во овој глас на крвта и душата на Македонците мене особено ме опфати мислата за големата улога што може Русија бескрвно да ја одигра во ова дело за спасување на драгите на Русија потомци на Кирила и Методија. „Не се сака активно учество на Русија, ние не бараме ваша крв, се слушаат зборовите на Македонците: ние веруваме во величината на моралната моќ на Русија, ние сакаме свесно да влеземе во заедницата на државите на Европа, ние сакаме мир во Европа и благосостојба на браќата Словени. И таа верба во моќта на рускиот збор во Европа не треба да биде угаслива: Русија треба да изврши морално влијание врз Турција, за неодложно спроведување реформи во Македонија“ и да ја олади пепелта на словенскиот сојуз што може да ја наруши европската рамнотежа. Русија треба да го направи ова како голема словенска држава, во името на запазувањето на својот престиж кај Словените и во интерес на европскиот мир.“

Така зборуваат Македонците.

Статијата е објавена во Петроградскиот весник „Гражданин“ (бр. 37, 16.IX 1912)
 
Македонско јадење на словенскиот ручек во „Виена“
 
Уредил: Благојче Андонов
 

12.16.2018

Три презимиња за Никола Попстефанија

Дописникот на „Њујорк Тајмс“, Ц.И. Салцбергер на 6 јули 1941 година пренесува сведоштво како бугарските и српските окупатори ги менувале презимињата на Македонците. Некој Македонец од Гостивар му рекол:

„Јас сум роден како Никола Попстефанија. Тоа беше под турска власт. Дојдоа Бугарите и јас бев принуден да го сменам моето име во Никола Попстефаноф. Дојдоа Србите, па јас бев преименуван во Никола Попстефановиќ. Никој од нас не обрнува многу внимание на тоа, сѐ дур имаме мир.“

Новинарот на крај коментира дека, во пресрет на новата бугарска фашистичка окупација на „крвавата земја“ (Македонија), човеков повторно ќе мора да си го смени презимето.

Никола Попстефанија

Преземено од: Macedonia : a True Endless Story ...

I remember a Macedonian peasant of Gostivar once saying: "When I was born I was named Nikola Popstefanija. That was under the Turks. Then the Bulgars came and I was forced to change my name to Nikola Popstefanoff. Then the Serbs came and I was named Nikola Popstefanovich. None of us cares much what happens here if we can only have peace." Once more Nikola will gave to change his name and once more Macedonia is being made to live up to its title of "bloody land."

The New York Times, 6 July 1941