January 20, 2019

Уве Топер: Како е фалсификувана грчката историја?!

Според Уве Топер, познат германски историчар, археолог и публицист, западната историја, или историјата на Европа е полна со фалсификати. Вистинската историја нема ништо заедничко со она што го пишуваат западните историчари, особено не со таканаречената античка историја, односно историјата поврзана со Грција.

Уве Топер: Како е фалсификувана грчката историја?!

Во својата книга „Големата акција“, Топер ја демаскира големата сцена на светската историја меѓу антиката и ренесансата, откривајќи го лицето на минатото без романтичарски измислици. Германскиот историчар вели дека историјата е сосема поразлична од онаа што сме ја учеле во училиште, па така во книгата „Фалсификување на човечката историја“ сосема отворено тврди дека сите „грчки“ автори се всушност западноевропејци кои ги фалсификувале „изворите“ во периодот меѓу 11 и 12-ти век.

Уве Топер
Уве Топер

Според проф. д-р Анатолиј Тимофеевич Фоменко, математичар од Московскиот универзитет и член на руската академија на науки, античка Грција е смислена од ренесансните писатели и уметници, а потоа нивните фантазии се претворени во „историски факти“ врз кои се базира целокупната западноевропска цивилизација. Грчкиот претседател, пак, Прокопис Павлопулос од Каламата, иако не е историчар, насекаде и постојано тврди дека „грчкиот карактер на Македонија е неоспорлив и за него не се преговара“, односно „денот на прославата на светиот спомен на заштитникот на Солун, Свети Димитрија, е годишнина на славниот пат на Солун, од една страна, за историјата на нацијата и православието, и второ, за неговата улога како буден чувар за грчкиот карактер на нашата Македонија кој е неоспорлив и за кој не се преговара“.

Претходно, во Воден истиот „стручњак“ самоуверено изјави дека „Македонија била и ќе остане грчка“ (што додуше и му се остварува, благодарени на СДСМ и ДУИ), а од Солун дополнително порача дека неговата држава ќе направи сѐ „за да го одбрани грчкиот карактер на Македонија.“

Но, фактите велат дека Македонија почнувајќи да речеме од времето на Каран, околу 800 година п.н.е, па сѐ до таканаречените „славјани“ не само што не била грчка туку во никаква форма никогаш не влегувала во состав на Грција, односно Елада. И по поделбата на Македонија во 1913 година, односно по грчката окупација на Егејска Македонија, Грците воопшто не сакаа ниту да ја спомнуваат Македонија ниту како географски поим. Дури по осамостојувањето на Република Македонија, особено во времето на Костас Караманлис, големиот патрон на сегашниот претседател Павлопулос, Грците со поддршка на некои политичари и пријатели од Запад жестоко почнаа да се вртат кон античките Македонци, за кои „утврдија“ дека биле Грци за да докажат дека и Македонија е грчка.

„Како може Грк да биде пријател на Грците?“

Во пишаните документи е забележано дека и според старите поети, но и според тогашните историчари, Македонците и Грците отсекогаш биле два различни народа. Затоа, на пример, Хесиод во 700 година п.н.е пишува: „А таа, ќерката на Девкалион, од Зевс, молнољубецот, роди сина два: Магнит и Македон – коњаник, воин…

Втората ќерка на Девкалион роди исто така сина два: Грејк и Латин…“ Според тоа дури и за Хасиод, Македонците, Латините и Грците се во некоја сродност, но не се исти.

Хесиод
Хесиод

И не само поетите туку и историчарите низ историски факти потврдуваат дека Македонецот Александар I за услугата кон Хелените пред битката кај Платеа во 479 година п.н.е го добива прекарот – „филхелен“, што во превод значи – „пријател на Хелените.“

Притоа не треба никаква француска диплома, како онаа на Павлопулос, за да се постави едно и единствено логично прашањето: „Како може Грк да биде пријател на Грците?“

Патем треба да се има предвид дека Хелените секогаш и секаде Македонците ги идентификуваат како варвари. Така, на пример, историчарот Кито е конкретен кога пишува:

„Кога ќе се рече Македонец, треба да се разбере варварин, кој не говори и кој не мисли грчки“.

Демостен пак и да не се спомнува. Фактите говорат дека највисоките заеднички тела на Хелените биле недостапни за Македонците токму заради тоа што Македонците биле сметани за варварски, не-хеленски народ. А дека терминот варвари не е употребуван само за да се навредат Македоците туку и за да се одвојат како народ говори и фактот што, колку и да војувале меѓу себе, Атина и Спарта, на пример, никогаш не се нарекувале варвари.

Исто така, во Ампфихтионскиот совет во Делфи, највисокото хеленско тело во тоа време, единствени нема само Македонци. Дури откога Филип II ќе ги порази Фригијците со сила обезбедува два гласа во Советот но неговите представници биле претставувани според градовите од кои доаѓале и племенската припадност, за разлика од Хелените.

Помпеј Трог пишува:

„На Ономарк, Тиванците и Тесалците како свој водач не му спротивставија некој од своите сограѓани, туку македонскиот цар Филип, и така доброволно му ја отстапија на еден старец власта.“

И не само ваквите политички тела но и културните институции и настани биле забранети за Македонците како не-хелени. Така познато е дека ним им е забранет пристапот на хеленските олимписки игри па Македонците организираат свои – македонски игри. Првпат му е дозволено само на Александар Филхелен, но и тоа е политички пресметан потег. Во тој контекст факт е дека Александар Македонски во својата војска на походот кон исток имал одреден број Хелени, но само како платеници, а не како македонска војска.

Европа ја прифатила грчката пропаганда заради силниот антагонизам кон Османлиската империја!

Според историчарите, по доселувањето на Грците, односно Хелените од Африка, тие отпрвин окупирале само дел од денешните јужни грчки острови, но со текот на времето почнале да го наметнуваат својот говорен јазик на домородното население. Сепак уште тогаш наишле на отпор од страна на староседелците; познати се судирите помеѓу Хелените и Пелазгите, за кои пишува и Херодот. Иако во античкиот период не постоела единствена држава под името Грција, мнозина во светот и денес го користат погрешниот термин „античка Грција“.

Освен тоа се знае дека Грците, односно Хелените го користеле феникиското а не некакво грчко писмо. Во тој контекст западната историографија е преполна со грешки и фалсификати, кои главно се однесуваат на прикажување на многу вредности во антиката како „грчки“, иако тоа не било така. Всушност голем дел од овие вредности биле создавани не само од Грците, туку и од Македонците, Тракијците, Илирите, Пелазгите и другите антички народи, но од создавањето на модерната грчка држава во дваесеттите години на 19 век, со помош на Големите сили, а пред сѐ со помош на Русија, „создадена е една силна државна грчка пропаганда, која била прифатена и од европските држави заради нивниот антагонизам кон Отоманската империја.“

На европските држави им одговарало да ги прифатат грчките фалсификати за наводните „историски права“ на Грција да поседува голем дел од Балканот, токму како причина за да се избрка Турција од Балканот. Затоа во Европа беа прифатени грчките лаги и фалсификати, и до денес истите по инерција се препишуваат.

Инаку, историски податок е дека Грците ни во 1830 година не знаеле дека се Грци, и немале никаков удел во проектот за создавање свест за грчки идентитет. Факт е дека тие воопшто не биле потписници на спогодбата потпишана во мај 1832-та година помеѓу Британија, Франција, Русија и Баварска со која се одредени условите под кои кралот Отон стапува на престолот, а со која територијата што ја кралство е ставена под „гаранција на трите сили заштитнички.“

Првиот грчки крал, Отон
Првиот грчки крал, Отон

Младиот баварски крал стигнал во февруари 1833 година во привремената престолнина Нафплион, а проблемите со кој се соочил тој и бројната свита биле многубројни. Покрај неизбежните проблеми околу изградбата на инфраструктурата на една сосема нова држава, постоела и итна потреба да се создаде заедничка свест за грчки идентитет, односно од затеченoтo население да се создадат Грци.

Затоа Баварците и кралот се соочиле не само со проблеми во изградбата на државата туку и со проблемот на изградба на нацијата. Дури потоа, во последните две децении од 19-от век, како и во првата деценија од 20-от век, Македонија станува средиште на вниманието на грчкиот, бугарскиот и српскиот национализам за приграбување на што поголем дел од територијата.

Според истражувањата за грчката политика на Балканот на проф. д-р Далибор Јовановски од Катедрата за историја на Филозофскиот факултет во Скопје, со договор меѓу Големите сили во 1830 година за грчки крал требало да биде избран Леополд Саксенкобурски, но тој набрзо се откажал од тронот на кој воопшто и не седнал. По две години, во 1832-та година, Големите сили го решиле проблемот со избор на крал па со нов договор меѓу Англија, Франција, Русија и Баварија од 7 мај 1832 година за грчки крал бил поставен Фридрих Отон, вториот син на баварскиот крал.

Новиот грчки крал, според договорот, ја носел титулата крал на Грција, а не на Грците. Истите земји потпишале и договор со османлиските власти со кој се утврдила северната граница на Грција, така што таа се движела по линијата Арта-Волос, а со тоа Грција конечно можела да функционира како некаква независна држава.

Со декрет од 4 август 1833 година било прогласено создавањето на Грчката автокефална православна црква, а тоа е сторено без одобрување на Цариградската патријаршија. Кој и кога ја признал грчката црква е прашање што заслужува посебна анализа. Во секој случај, Синодот на новосоздадената расколничка црква му бил потчинет на германскиот крал Отон.

Со декрет било создадено и посебно министерство за вера а биле направени и реформи во манастирите. Зад создавањето на Грчката автокефална црква стоеле круговите што биле под англиско и француско влијание. Русија не сакала да се согласи со самостојноста на Грчката црква, сметајќи дека тоа не е во склад со нејзините интереси а за тоа имала поддршка и од Цариградската патријаршија но и од многу Грци во самото кралство, кои биле преврзаници на Цариградската патријаршија. Паралелно со „изградбата на грчка свест на населението“ кон крајот на 1833 и почетокот на 1834 година, кралскиот протекторат почнал да ги акредитира своите први дипломатски претставници. Притоа, од бараните деветнаесет конзулски и вицеконзулски места, Портата во Стамбол дала дозвола само за седум. Со оваа дозвола, Грција почнала да ги испраќа своите први конзули во османлиската држава, па така на 6 декември 1834 пристигнал и првиот грчки конзул во Солун, а со тоа и официјално почнува дејствувањето на грчката дипломатија на територијата на Македонија, односно доаѓа до некаква грчка присутност во Македонија. Конзулот Валијанос бил назначен од својата влада за прв грчки конзул во Македонија со седиште во Солун. Оттука почнува засиленото измислување на историјата смислена во кабинетите на западните историчари во служба на новата таканаречена западно-европска цивилизација. Или, според Уве Топер, вистинската историја нема ништо заедничко со она што го пишуваат западните историчари, особено не со нивната измислена античка историја, односно историјата поврзана со Грција.

Извор: Денешен

January 17, 2019

Знаме - Тодор Александров ВМРО

Знаме на МПЗ „Тодор Александров“ (извор):

January 15, 2019

“If the Macedonians had divisions, the Greeks would not be in Macedonia”

There was a “not so well” known hidden agenda in the Greek Civil War (1945–1949), a conflict between the Right and the Left, where Greeks deliberately aimed to accelerate the Hellenization process of Greek occupied Macedonia. A Hellenization process which began in 1923 with the Lausanne declaration designed to change the national composition of Macedonia by ethnically cleansing the Macedonians.

The Hellenization process began with the eviction of 70-80 thousand Christian Macedonians of whom 30 thousand were evicted to Bulgaria and the rest to Turkey. That does not include the 510 thousand Muslims who were also evicted to Turkey.

The plan of the then Monarchofascist Greek government (that is what it was called then) during the Greek Civil War was to complete the Hellenization process and with that to finally close the Macedonian question for Northern Greece. This Greece planned to do with a monstrous anti-Macedonian cleansing act - emptying that part of Greece of its Macedonians.

Here are a couple of quotes from Greek Resistance movement officers who not only were aware of the existence of the Macedonians but were afraid of them:

“Why were there entire battalions formed in Voden and Lerin Region when only the formation of companies were ordered?” bitterly asks Leonidas Stringos.

“What would have been the damage if divisions were formed?” answers Renos Mihaelas, with another question.

“You are indeed naïve! If the Macedonians had divisions we the Greeks would not be found in Macedonia”, answers Leonidas.

The Cairo branch of the Special Operations Executive SOE also had observers in Greek occupied Macedonia who were monitoring and reporting on the war situation during and subsequent to the German, Italian and Bulgarian occupation of the region.

Sixty-four years ago (March-October 1944) Captain P. H. Evans, member of the British War Mission, stayed in Greek occupied Macedonia with the National Liberation Army of Greece for more that seven months and made and recorded several observations.

Evans travelled the wider part of Lerin Region, particularly the Prespa-Kostur-Vicho-Lerin-Sorovich corridor and wrote about the various movements. These reports now serve as source documents which point to certain policies not only of Great Britain’s politics in the Balkans but also of the Greek aims towards the Macedonians. In that context, B. Barker has interpreted some of Captain Evans’s reports, specifically the one of December 1st, 1944 and asserts that the Lerin territory is predominantly Slavic, and not Greek. This is part of the territory where the Metaxas dictatorial regime introduced a law to silence the Slavic language.

In another report Evans asserts that all consecutive Greek governments with different political views are in agreement with one thing “how to carefully instigate a lie to tell their own people and the world that no Slav minority exists in their country”.

According to Evans however, when a foreigner visits Lerin Region, the foreigner will conclude that the opposite is true that the Greeks are a minority there. This region is foremost Slavic, and not Greek. The language in the homes and in the rural areas, villages and market is Macedonian Slavic.

In one of the seven of Evans’s chapters he concluded that the residents in that region are not Greek, Bulgarian, Serb or Croat, they are Macedonians. Their national feelings are interwoven and speak of a Macedonia be it in old songs or new ones just composed during the most recent war. Evans points out that the word “Macedonia” occurs regularly in the songs without distinction to region. The Macedonians are sincere and direct about the love for their country, and not with some sort of intellectual enthusiasm for a political idea.

The Greeks on the other hand have a negative attitude towards the Macedonians, which is also present in educated Greeks, and not only towards the Macedonian minority in the Slav Regions but everywhere. Their attitude unfortunately is characteristically foolish, misinformed and brutal to the extent of wretchedness, impossible to establish understanding between two people.

Nova Makedonija

Translated and edited by Risto Stefov
rstefov@hotmail.com

TRANSLATOR’S NOTE:

According to historian and author Andrew Rossos who had studied Captain Evans’s reports in detail, Macedonians in Greek occupied Macedonia were mistrustful of strangers and tended to hide their feelings about their ethnicity. Instead of calling themselves Macedonians they used the euphemism “nashi” meanings “ours”.

“Nashizam was evident to Captain P. H. Evans, a British officer with the Special Operations Executive (SOE) who was dropped in wester Aegean Macedonia in September 1943 and spent almost a year there a British liaison officer (BLO) and station commander. He dwelled and moved freely among the Macedonians, "who accepted and trusted him.”

He described them as "temperamental and distrustful creatures." Living under so many masters, they had developed "a perfect duplicity" character and "this makes them difficult to know. ...It is hard to find out what they are thinking." "The ordinary Macedonian villager,” Evans continues, "is curiously neutral, he adopts a protective colouring and, like the chameleon, can change it when necessary." However, he emphasizes:

It is also important to emphasize that the inhabitants, just as they are not Greeks, are also not Bulgarians or Serbs or Croats. They are Macedonians. ...The Greeks always call them Bulgars and damn them accordingly. ...If they were Bulgars, how is it that while they are spread over part of four countries, one of which is Bulgaria, they consider themselves a single entity and for the most part describe themselves as Macedonians? ...

The Macedonians are actuated by strong but mixed feelings of patriotism. .., a thriving and at times fervent local patriotism; and a feeling hard to assess because rarely uttered before a stranger. ..for Macedonia as such, regardless of present frontier-lines, which are looked upon as usurpation...

The same tenacity comes out in Macedonian songs, the traditional ones as well as those which have been made expressly in the present war. It is true that the songs usually mention Macedonia and not one particular place in Macedonia, but the feeling, which runs through them, is a simple and direct love of country, not an intellectual enthusiasm for a political idea. ...Passing through them all is the Macedonian's love of the place he lives in...

Macedonian patriotism is not artificial; it is natural, a spontaneous and deep-rooted feeling which begins in childhood, like everyone else's patriotism. (Rossos, Andrew, “Macedonia and the Macedonians a History”, Stanford, Hoover Institution Press, 2008. Pages 90 and 91).

January 14, 2019

Знаме на МПЗ „Тодор Александров“ со мапа на Македонија

Знаме на МПЗ „Тодор Александров“ со мапа на Македонија, шеснаесетзрачни сонца и златни лавови (извор):


Види и: