Трето полувреме - факти или лаги? 2

Понатаму во книгата "Бугарија и ролјата на кралот Борис III за време на холокаустот", авторот добро ги опишува и типичните негации со кои се служат дел од современите бугарски политички функционери и дипломати во врска со депортацијата на Евреите од Македонија за време на Втората светска војна:

"why should they remind us of this tragedy right now, when we are commemorating the deliverance of Bulgaria’s Jews; are they doing this on purpose, just to belittle a bright page of our history"

"Зошто тие треба да не' потсетуваат на оваа трагедија токму сега, кога одаваме чест на избавувањето на Евреите од Бугарија; го прават ова со цел само да ја омаловажат оваа светла страница од нашата историја"

Како и обидите за оправдување и префрлање на вината:

"all this happened under Hitler’s pressure, we have had no real control there, they – the Jews of Thrace and Macedonia – weren’t Bulgarian citizens... The Germans and Hitler did this, they ruled there, not us; nothing could have been done"

"Сето ова се случи под притисок на Хитлер, немавме вистинска контрола таму, тие - Евреите од Тракија и Македонија - не беа бугарски граѓани ... Германците и Хитлер го направија тоа, тие управуваа таму, ништо не можеше да се стори."

И настојувањата за релативизирање на депортацијата на Македонските Евреи:

"Why should we be reminded of 12000 victims, when we have rescued 50000, and 6 000 000 have perished throughout Europe."

"Зошто треба да се потсетиме на 12000 жртви, кога ние имаме спасено 50000, а 6 000 000 Евреи се убиени низ цела Европа."

Сиве овие реченици на оправдување, негација и префрлање на одговорноста и вината за депортирањето на Евреите од Македонија, делуваат познато затоа што со истите тие реченици и во врска со македонскиот филм "Трето полувреме" се послужија некои Бугари.

За политиката на сокривање и отфрлање на вината од страна на Бугарија во врска со депортацијата на Евреите, Nissim Yosha пишува:

Since the end of the war Bulgaria consistently reminded its alleged positive role vis-a-vis the Jews of ‘old Bulgaria’ concealing at the same time both its cruel anti-Semitic legislation and its criminal acts against the Jews extradited for extermination.

Bulgaria has never admitted its crimes,has never asked pardon from the victims, has never offered to returntheir property but knew very well to ask credit and recognition forthe survival of ‘its’ authentic Jews. The Jewish people and the wholehumanity will remember forever the criminal role of King Boris,Hitler’s friend and ally, and his fascist government.

"Уште од крајот на војната Бугарија постојано потсетувa на нејзината наводно позитивна улога во однос на Евреите од "старa Бугарија", а во исто време ги сокрива нејзините сурови анти-семитски закони и кривичните дела против Евреите екстрадирани за истребување.

Бугарија никогаш не ги призна нејзините злосторства, никогаш не побара прошка од жртвите, никогаш не понуди да се вратат имотите, но многу добро знае да побара заслуги и признанија за опстанокот на "своите" автентични Евреите. Но еврејскиот народ и целото човештвото ќе се сеќаваат засекогаш на криминалната улога на цар Борис, пријателот и сојузникот на Хитлер, и на неговата фашистичка влада."

Во "Бугарија и ролјата на кралот Борис III за време на холокаустот", за оправдувањето дека Евреите во Македонија не биле бугарски граѓани (The "they were not Bulgarian citizens" argument) па затоа со право биле депортирани, авторот пишува:

It is not by some surprising, for the Bulgarian authorities, concurrence of circumstances, that the Jews of Thrace and Macedonia were not Bulgarian citizens. The fact is that the Bulgarian government, by virtue of its own executive order No. 31 of June 5th, 1942, unconstitutionally deprived them en masse of Bulgarian citizenship, precisely with the aim of facilitating their surrender to a foreign power.

"За некои не е изненадувачки, дека поради склоп на околности, бугарските власти ги лишија Евреите од Тракија и Македонија од бугарските државјанства. Факт е дека на бугарската влада, врз основа на сопствена извршна наредба бр 31 од 5 јуни, 1942 година, противуставно ги лиши од бугарско државјанство, токму со цел за да се овозможи нивно предавање на странска сила."

За оправдувањето дека за депортацијата на Евреите од Македонија виновен е Хитлер (The "it was all Hitler's fault" argument) авторот вели:

The argument “this was all Hitler’s activity” should not be even approached – the whole process of the deportation, in all its stages – starting with the legislature, going through the dozen of unconstitutional government executive orders and finishing with the minutest disgusting detail of the practical execution – was carried out by the Bulgarian authorities – the police, the civil organs of the KEV, the army, the local administration. While it is clear that the government was doing this as a result of its own choice of policy of alliance with Hitler’s Germany, it is nevertheless ridiculous to assert that “all was Hitler’s deed” – along the whole tragic route from the Jewish homes through the transfer camps till their handing to the German SS at the border points of Lom and Lapovo, a German uniform could be seen on very few occasions, among them a pre-arranged tour of a transfer camp, guided in person by Commissar Alexander Belev for a few of the German allied officers.

"Оправдувањето "тоа беше активност целосно на Хитлер" не треба дури ни да биде разгледувано - целиот процес на депортацијата, во сите негови фази - почнувајќи со законодавната, минувајќи низ десетина неуставни владини извршни наредби и завршувајќи со најситниот детал од одвратното практично извршување - беше спроведена од страна на бугарските власти - од полицијата, државните органи на KEV, армијата, локалната администрација. Иако е јасно дека владата го извршила тоа како резултат на сопствен избор на политики и на Алијансата со хитлерова Германија, сепак е смешно да се тврди дека "сите активности се дело на Хитлер" - по целиот трагичен пат, од еврејските домови преку трансферот по кампови, до нивното предавање на германските SS на граничните премини на Лом и Лапово, германски униформи можеа да се видат само во многу малку прилики..."

За отфрлањето на ова тврдење, дека Бугарите немале вина, а за депортацијата на Евреите од Македонија виновен е Хитлер (The "it was all Hitler's fault" argument) ќе се послужиме со текст од Nissim Yosha во кој пишува:

In a telegram n. 442 of April 4, 1943 Joachim von Ribbentropp reported to Beckerle his Minister in Sofia, that Boris told him on April 1st in Berchtesgaden that he has approved the deportation of the Jews of the annexed territories. Thus Boris is not better than other allies of Hitler as Petain and Laval, Antonescu or Horty who helped to exterminate the undesired ‘alien’ Jews saving some or many of their ‘own’ Jews.

"Во телеграмата n. 442 од 4 април, 1943 година на Јоаким фон Рибентроп до неговиот министер во Софија - Бекерле, пишува дека Борис на 1 април во Берхтесгартен, му рекол дека ја одобрил депортација на Евреите на анексираните територии. Според тоа Борис не е подобар од ниеден друг сојузник на Хитлер... Кои помогнаа да се сотрат несаканите "странски" Евреи спасувајќи само неколкумина или многумина од "своите" Евреи."

Доколку Борис сакал да ги спаси Евреите немало да потпише. Доколку Хитлер и неговата нацистичка Германија де факто ја имале контролата на теренот во Македонија и Тракија зошто би барале дозвола од бугарскиот цар?

Понатаму во книгата "Бугарија и ролјата на кралот Борис III за време на холокаустот" пишува и за курсот кон кој Бугарија денес треба да се движи по ова прашање и за негативните последици од негирањето на вината за депортацијата на Евреите:

When some Bulgarian diplomats in neighboring and overseas capitals today deny the responsibility of the then Bulgarian authorities for the tragedy of the Jews from the new lands with arguments such as “they weren’t Bulgarian subjects, they had no Bulgarian passports” and the like, they do themselves a good short term personal favor, but a great disservice to Bulgaria. Because most of them are in fact striving to pusillanimously please the son of King Boris III, and current Prime Minister of Bulgaria (barring, of course, the few among them who earnestly believe they defend Bulgaria). In fact, it is not Bulgaria they defend, but the pro-Nazi Bulgarian government of 1941-43 that doomed the Jews of Thrace and Macedonia. They also defend, of course, the benevolent attitude of the Prime minister to their own personae. This policy is harmful for Bulgaria, and the crop of its bitter fruit is yet to be gathered in abroad.

"Кога некои бугарски дипломати во соседните и во подалечните престолнини денес ја негираат одговорноста на тогашните бугарските власти за трагедијата на Евреите од новите земји со аргументи како што се "тие не биле бугарски граѓани, тие немале бугарски пасоши" и слично, тие си прават себеси краткорочна лична корист, но и прват голема штета на Бугарија. Бидејќи повеќето од нив всушност настојуваат да го задоволат синот на цар Борис III, а сегашен премиер на Бугарија (се разбира, неколку од нив искрено веруваат дека така се брани Бугарија). Всушност, тие не ја бранат Бугарија, туку про-нацистичкта бугарска влада од 1941-1943 која ги осуди Евреите од Тракија и Македонија. Тие... Оваа политика е штетна за Бугарија, а жетвата од овој горчлив плод допрва треба да се собира во странство."

Сите Бугари кои го напаѓаа филмот "Трето полувреме" уште пред да го видат, обвинуваа за историски фалсификат и искривување на историјата, и негираа поврзаност на тогашната бугарска влада со депортацијата на Евреите од Македонија нека се подзамислат малку над напишаното погоре. Не затоа што јас го велам тоа, туку затоа што тоа е напишанo од бугарски дипломат од кариера (1984-2003) кој нема интерес да работи во штета на својата земја, баш напротив.

За крај за сите оние кои и понатаму ќе продолжат да веруваат и ќе продолжат да пропагираат дека тогашната бугарска власт нема поврзност со депортацијата на Евреите од Македонија, еден цитат од Nissim Yosha:

Therefore all loving truth must reject any Bulgarian pretentious aspiration to be accredited with what it does not merit especially not to commemorate a war criminal and his government that extradited Jews in cold blood to their Nazi ally. Such an act will not only profane the memory of the neglected victims of Thrace and Macedonia but will be rightly considered holocaust denial. The survivors and relatives of the victims will not tolerate any exoneration of war criminal Boris and his country from their war crimes.

"Затоа сите ние кои ја сакаме вистината мора да ја отфрлиме секоја бугарска претенциозна аспирација да биде наградена за она што не го заслужува, особено не за да му се оддаде почит на воен злосторник и на неговата влада која ладнокрвно екстрадирала Евреи на нивниот нацистички сојузник. Таков чин не само што ќе го навреди сеќавањето на запоставените жртви од Тракија и Македонија, но со право ќе биде сметан за негирање на холокаустот. Преживеаните и роднините на жртвите нема да толерираат било каква подршка за воениот злосторник Борис и на неговата земја за нивните воени злосторства."

Александар Стеванов, објавено и на Macedonian Spark

Трето полувреме - факти или лаги? 1

Во последните седмици во врска со македонскиот игран филм "Трето полувреме", од нашиот источен сосед се изнаслушавме безброј обвинувања за искривување на историските вистини и фалсификат од страна на филмот под наводната директна наредба од македонската Влада.

За ова тројца бугарски европратеници упатија протестно писмо до еврокомесарот Филе, во кое меѓу другото пишува:

"Очигледно повторно стануваме сведоци на еден од многуте случаи на градење на македонскиот идентитет врз историски фалсификати... очекуваме да го поставите прашањето на користењето на јазикот на омраза кон Бугарија во официјалните контакти со македонските институции..."

Апсурдно само по себе е тоа што дел од Бугарите реагираат така жестоко на филм кој што не само што го немаат видено, туку и се' уште нема светска премиера.

Со повеќе извадоци од книги ќе се обидеме да го покажеме и да го докажеме она што по повод филмот "Трето полувреме" дел од Бугарите денес го негираат, имено дека депортирањето на Евреите од Македонија, од страна на бугарските власти не е измислица и став кој што го зазема само и само овој филм, туку дека е факт и општо прифатена историска вистина.
















(Табли кои го забранувале влезот на Евреите. Експонат од Меморијалниот центар на холокаустот на Евреите од Македонија во Скопје)

Во книгата The Unifier King and the Rescue of the Jews from Unified Bulgaria; On the role of King Boris III of the Bulgarians during the years of the Holocaust (Бугарија и ролјата на кралот Борис III за време на холокаустот) од авторот Vladimir Moutafov* (Владимир Мутафов - бугарски дипломат од кариера), јуни 2003, се објаснети случувањата од тоа време и односот на денешна официјална Бугарија по тоа прашање.

За вината за депортирањето на македонските Евреи, авторот вели:

The blame for the deportation of the Jews from Vardar Macedonia and from Aegean Thrace must be identified, recognized and acknowledged. It cannot be that there is no one responsible and no one to blame.

"Вината за депортацијата на Евреите од Вардарска Македонија и од Егејска Тракија мора да биде идентификувана, препознаена и признаена. Не е можно да не постои ниеден одговорен и никој да не се обвини."

За директен виновник јасно ќе ја посочи бугарската влада од тоа време предводена од царот Борис III:

The culprit for the deportation of the Jews from Aegean Thrace and Vardar Macedonia is the Bulgarian government, acting in agreement with the Third Reich...

The death of the Jews from Vardar Macedonia and Aegean Thrace is precisely the reason why King Boris III ought not be mentioned in the ranks of the rescuers of the Bulgarian Jewry.

You cannot be both rescuer in one part of Bulgaria, and an active accomplice to the murderers in another. The Jews of Bulgaria-proper were saved in spite of Boris, not because of Boris. What kind of a rescuer you have to be to have allowed the completion of all the preparations, with the trains waiting at the railway stations and the barges lined up at the river ports?

"Виновникот за депортација на Евреите од Беломорска Тракија и Вардарска Македонија е бугарската влада, дејствувајќи во согласност со Третиот рајх...

Смртта на Евреите од Вардарска Македонија и Беломорска Тракија е токму причината зошто цар Борис III не треба да се спомене во редовите на спасувачите на бугарското еврејство.

Не можете да бидете и спасител во еден дел од Бугарија, и активен соучесник во убиствата во друг дел (меѓу другите се мисли и на Македонија која во тоа време е под бугарска окупација). Евреите од Бугарија беа спасени и покрај Борис, а не поради Борис. Каков спасител треба да бидете за да обeзбедите завршување на сите подготовки, со возови кои чекаат на железничките станици, и на сплавови наредени на речните пристаништа?"

За улогата на Бугарија на чело со цар Борис III при депортирањето на македонските Евреи, пишува и Nissim Yosha, Ph.D., од ASSOCIATION of JEWS from MACEDONIA in ISRAEL (Асоцијација на Евреите од Македонија во Израел):

The active role of Bulgaria in the holocaust against the Thrace and Macedonian Jews

Bulgaria headed by King Boris was actively involved in the holocaust by deporting Jews to extermination... Therefore bestowing praises upon Bulgaria and Boris without mentioning explicitly his criminal responsibility in extraditing Jews for extermination will be considered as a criminal act of holocaust denial.

...Тhe Bulgarian Government deprived in June 1943 by a special legislation the Thrace and Macedonian Jews from the Bulgarian citizenship, leaving them consequently completely defenseless. This act proves according to many historians the mens rea of war criminal Boris.

On February 22, 1943, an official agreement was signed between the two allies according to whom 20,000 Jews were to be deported in the first stage to Poland - 12,000 from Thrace and Macedonia and 8,000 from ‘old Bulgaria’. Thanks to the intervention of several Bulgarian personalities, parliamentarians and clergy, who exercised pressure on the King and his Government the deportation of these 8,000 Jews was postponed, later on not carried out thanks to the military developments in the Eastern Front. However the Bulgarian Jews suffered discrimination, persecutions forced labor etc. until the end of the war.

But unfortunately in March 1943 Bulgaria cruelly organized and carried out the deportation of the 11,343 Jews of Thrace and Macedonia to Treblinka where all of them were immediately suffocated in the gas chambers.

"Активната улога на Бугарија во холокаустот против тракиските и македонските Евреи

Бугарија предводена од цар Борис беше активно вклучена во холокаустот со депортирањето на Евреите за истребување... Затоа пофалбите за Бугарија и Борис без да се спомена експлицитно неговата кривична одговорност во депортацијата на Евреите за истребување, ќе биде сметано за кривично дело поради негирањето на холокаустот.

...Бугарската влада во јуни 1943 година, со посебно законодавство ги лиши од државјанство тракиските и македонските Евреи, со што ги остави целосно беспомошни. Овој чин според многу историчари го потврдува воениот криминал на Борис.

На 22 февруари 1943 година, официјално беше потпишан договор меѓу двата сојузника според кој, 20.000 Евреи во првата фаза требаше да бидат депортирани во Полска - 12.000 од Тракија и Македонија (Македонија во тоа време е окупирана од Бугарија) и 8.000 од "стара Бугарија. Благодарение на интервенцијата на неколку бугарски личности, пратениците и свештенството, кои вршеле притисок врз кралот и неговата влада, депортацијата на овие 8.000 Евреи беше одложена, а подоцна не беше извршена благодарение на воените настани на источниот фронт. Сепак, бугарските Евреи се дискриминирани, прогонувани, насилно принудени да работат итн. до крајот на војната.

Но, за жал во март 1943 година, Бугарија сурово организира и изврши депортација на 11.343 Евреи од Тракија и Македонија во Треблинка, каде што сите беа веднаш задушени во гасните комори."

Понатаму во книгата "Бугарија и ролјата на кралот Борис III за време на холокаустот" пишува:

The rejection of the responsibility of the Bulgarian State as an accomplice in the death of the Jews from the New Lands is incredibly detrimental to contemporary Bulgaria. For the simple reason that when the guilt is not identified, it might be improperly attributed to each and everyone in Bulgaria.

It is not true that only the Germans were to blame for the doom of those 11343 souls from the New Bulgarian lands. The Bulgarian government and the Bulgarian state, headed by Boris, are an active accomplice. It is not true that the Bulgarian authorities were nothing but passive onlookers. Nor is it true that they have been only implementing someone else’s scheme. They were initiators, administrators and enforcers.

"Одбивањето на одговорноста на бугарската држава како соучесник во смртта на Евреите од новите земји е неверојатно штетна за современа Бугарија. Од проста причина што кога вината не се идентификува, таа може неправилно да му се припишува на секој и секого во Бугарија.

Не е точно дека само Германците беа виновни за несреќата на оние 11.343 души од новите бугарски земји. Бугарската влада и бугарската држава, на чело со Борис, се активни соучесници. Не е точно дека бугарските власти не беа ништо друго освен пасивни набљудувачи. Ниту пак е точно дека тие само спроведувале нечија туѓа шема. Тие беа иницијатори, администраторите и спроведувачи."

За тврдењето дека не Бугарите, а Германците ги депортирале Евреите, авторот понатаму вели:

Bulgarian police drove the ill-fated out of their homes and loaded them on Bulgarian trains (the notorious “hit them, don’t spare them the clubs” is well documented...)

Bulgarians handed the victims to the SS at border stations and ports, Bulgarians prepared the lists of names, Bulgarians signed the agreements with Germany, Bulgarian authorities put the railway personnel and the personnel of the Commissariat on Jewish Affairs (KEV) on a war footing, the Bulgarian government authorized the free-of-charge transportation via the Bulgarian State Railway Co., the Bulgarian government bargained whether to pay to the German government BGL 200 or BGL 150 per Jewish capita (nota bene – the Bulgarians were to pay the Germans, ergo, it is the German government doing a favor to the Bulgarian government by taking its Jews, rather than the Bulgarians doing a favor to the Germans by surrendering them… ).

"Бугарската полиција ги довезе несреќните (Евреите) од своите домови и ги натовари на бугарските возови (озлогласените извици "удри ги, не ги поштедувај од палките" се добро документирани...)

Бугарите ги предадоа жртвите на SS на граничните премини и пристаништата, Бугарите имаа подготвени листи на имиња, Бугарите го потпишаа договорот со Германија, бугарските власти го ставија на располагање железничкиот персонал и персоналот на Комесаријатот за еврејските прашања (keV) на воени сили, бугарската влада одобри бесплатен транспорт преку бугарската државна железница (БДЖ), бугарската влада се ценкала дали да се плати на германската влада 200 лева или 150 лева за секој еврејски жител (NB - Бугарите плаќале на Германците, според тоа германската влада и' прави услуга на бугарската влада со преземањето на Евреите, а не Бугарите и прават услуга на Германците со предавањето на Евреите ...)."

За исплатата од страна на Бугарите на Германците за тоа што ќе ги преземат македонските и тракијските Евреи за да ги истребат, пишува и Nissim Yosha:

Moreover, the Bulgarian Treasury confiscated their entire property and paid to the Germans a considerable amount of money for having liberated Bulgaria from these Jews.

"Згора на тоа, Бугарското Министерство за финансии го конфискува целиот нивен имот и плати на Германците значителна сума на пари за тоа што ја ослободиле Бугарија од овие Евреи."

Или со други зборови бугарската држава плаќа на Германија за тоа што Евреите кои Бугарите ги депортирале до границата ќе бидат уништени во германските нацистички концентрациони логори.

*Master's degree in International Relations from MGIMO – Moscow. Career diplomat of the Bulgarian foreign service (1984-2003) with postings in Brazzaville (1985-86), Addis Ababa (1990-1993), The Hague (1995-1998) and Washington, DC (2000-2003). Charge' d’affaires en pied in Ethiopia (1992-93), Bulgaria’s national coordinator for the Central European Initiative (1999-2000) and Consul in Washington DC (2000-2002). Currently an MBA student at the Frostburg State University, Maryland, USA.

Продолжува

Александар Стеванов, објавено и на Macedonian Spark